Στην ματιά ενός ελέφαντα.
Στο ανείπωτο βλέμμα μιας ομορφιάς,
που δεν μας αξίζει.
Στην άκρη του φύλλου.
Στην αίσθηση της δροσοσταλιάς που πέφτει.

Εκεί υπάρχεις.
Μια ανάμνηση, μια αίσθηση.
Αγαπήθηκες και δεν ξεχάστηκες.
Έγινες ιαχή, στίχος, χαρά και θλίψη.

Στο άτακτο νιαούρισμα μιας γάτας.
Που ζαβολιές κάνει.
Εκεί έκρυψες το χαμόγελο σου.

Μα πάνω απ'όλα στην καρδιά μου.
Εκεί έβαλες ενα κομμάτι της ψυχής σου.
Της αγάπης και του γέλιου.
Που τόσο αδέσποτα γυρνάνε στο μυαλό μου.
Σαν έρημες πυγολαμπίδες.

Όμως μου λείπεις.
Και τίποτα δεν φωτίζει.
Και το γέλιο σβύνει.
Η ματιά σου ξεχνιέται.
Και οι αισθήσεις πεθαίνουν.

Και τέλος η καρδιά μου.
Έρημη πυγολαμπίδα.
Να φωτίζει τα σκοτάδια.
Ενός κομματιού.
Που έμεινε ορφανό,
να κατοικεί.

Μεσ'την ρημαδιασμένη την ψυχή μου.

Αυτό δεν είναι ποίημα...

Στον σκοτεινό λαβύρινθο του χρόνου,

επιτάφιο θα το ονομάσουν.

Μια ωδή θανάτου, ξεπλυμένη με αναμνήσεις.

Σε φιλώ, σε ποθώ.

Γιατί η ζωή είναι ανεμοσκόρπισμα,

και την δωδεκάτη ωρα ανασαίνω.

Αυτήν την στερνή, πικρή ανάσα του φιλιού σου.

Όλοι είναι εδω.

Για μένα ανταμώσανε οι νεκροί απόψε όλοι.

Το χέρι μου κράτα και μην το αφήνεις.

Στην παγωνιά του τέλους, την ευχή μου παραδίδω.

Για καλύτερες ημέρες.

Πάνε όλες.

Τις έγραψα.

 Όλοι είναι εδω απόψε.

Οι λέξεις μου στάζουν διάφανα στα μάτια τους.

Είμαι πλήρης.

Καίγεται η αλήθεια,
σαν χαρτί απόψε.
Λάμψη/σκοτάδι/λάμψη ξανά
Στάχτη.
Ερεθίζει τα ρουθούνια,
και βρωμάει.
Ξεπλυμένες ψυχές απο τα τελευταία,
κομμάτια καλοσύνης.
Στέκονται σαν φαντάσματα στην άκρη,
της συνείδησης σου.
Μια βρεγμένη γάτα νιαουρίζει.
Μια κόρνα βαρά.
Και 'κει στην άκρη ο άστεγος αργοπεθαίνει.

Στο περιθώριο κεράκια δεν ανάβουν.
Όλα καίγονται/ματώνουν/ιδρώνουν.
Δεν τον νοιάζει που πάνε τα σκατά του τον άνθρωπο.
Αρκεί να μην τα βλέπει.
Δεν τον νοιάζει ποιές αλήθειες σκοτώνει.
Βολικά θύματα.
Παράπλευρες απώλειες.

Καίγεται απόψε η αλήθεια φίλε.

Δώσε μου το χέρι σου.

Αντίο.

Οι εντυπωμένες σκιές μας,

μάρτυρες,

συναισθηματικού ολοκαυτώματος,

που την σάρκα μας μετέτρεψε.

Σε απώλεια χαραγμένη.

Για πάντα πάνω στους τοίχους.

Δεν υπάρχει τίποτα εδω.
Οι δρόμοι αδειανοί,
φευγάτοι όλοι οι φίλοι.
Αναμνήσεις σπαρμένες παντού.
Σε παγκάκια, οικοδομές και δρόμους.


Περπατάς.
Το μυαλό σου χαμένο/τα όνειρα πεθαμένα/
οι αυγές που υποσχέθηκες νεκρές/ξεφύσημα.
Βαριά η αναπνοή, πονάει η εκπνοή.
Έμεινες πίσω.


Παρατημένη βάρκα σε προβλήτα.
Πόσες φορές πρέπει να πεθάνει η ελπίδα;
Μέχρι η τελευταία φορά να είναι;
Πες μου ακριβέ και αγαπημένε φίλε;
Γιατί απόψε τα φώτα σου είναι σβυστά;

Γιατί έμεινα εδώ;
Τι φυλάω;
Μοναξιά.
Έχω το κλειδί στην πόρτα της.
Σου υπόσχομαι.
Μπροστά της θα μείνω, κακό να μην
σε βρει.
Μην τυχόν και γνωριστείς με δαύτην.
Είναι η μεγαλύτερη πουτάνα απ'όλες,
και εύκολα στην θλίψη θα σε σύρει.

Αλλά μην φοβάσαι.
Έμεινα εδω.

Εδω που δεν υπάρχει τίποτα.
Δαίμονας κακός να μην σε βρεί,
μαχαίρι μην σε κόψει.

Έμεινα εδώ.

Στον έβδομο κτύπο
εξερράγη η εγκυμονούσα θλίψη.
Και ράγισε τ'αστέρια.
Γκρεμίστηκαν οι γέφυρες,
και ο χαμένος φάνηκε απο νωρίς.
Λόγια σταράτα, σε ηλικίες μικρές.
Απολογία.
Ψυχή γερασμένη.
Αστεία δεν σηκώνει.
Τι σκέφτεσαι για μένα;
Εγω τα πάντα.
Και κόμπος το στομάχι/τα μάτια υγρά/
δεν ξέρω/ελα/φύγε.

Σιωπή.
Αυτή μένει στο τέλος σου.
Συγχώρα με που σε κέρασα σιωπές.
Που μάταια μου μιλούσες.
Γεννήθηκα απο την θλίψη βλέπεις.
Κάτω απο σπασμένα αστέρια.
Χωρίς γεφύρι να περάσω,
την αγάπη σου να βρω.

Στον έβδομο κτύπο θα φωνάξω σ'αγαπώ.

Και μετά με δέος θα κοιτάω τα μάτια σου
να εκρήγνυνται σε χίλια σπασμένα αστέρια.

Εκεί που λές μας βρήκα,

στην άκρη του δρόμου.

Ψυχές μονάχες, καταραμένες.

Βλέπεις για μας η αγκαλιά,

πράμα ακριβό ήτανε.

Και το φιλί τσιμπούσε.

Λες και τα χείλη αγκάθια είχανε.

Αμάξια, φώτα.

Εκεί που λες μας βρήκα.

Να κοιταζόμαστε για χρόνο αμέτρητο.

Δύο ζευγάρια μάτια.

Όλα ακριβά ήτανε για μας.

Πιο κοντά.

Κοντά.

Επαφή.

Σπάσανε τα φώτα.

Σταμάτησαν τα αμάξια.

Ανοίξαν οι ουρανοί.

Όλα είναι ακριβά, απρόσιτα.

Μέχρι να τολμήσεις.

Να ματώσεις.

Ανόητη.

Το σκοτάδι είναι κενό χωρίς εσένα.

Και μου'χες πεί για πάντα.

Θα σ'αγαπώ για πάντα.

Εκεί το βρήκα, στην άκρη του δρόμου πεταμένο.

Μαζί με μια ανάμνηση.

Κουφοί, βουβοί,τυφλοί

είναι οι Θεοί.

Και 'μεις τις μοίρες ψηλαφίζουμε,

έτσι όπως είναι χαραγμένες,

επάνω σε μωσαϊκό,

πάνω στο οποίο όλοι προσκυνάνε.

Μαζί θα ζήσουμε για πάντα.

Σαν ενα άστρο που τυλίγεται

χρυσό πέπλο πρίν πεθάνει.

Μαζί θα ζήσουμε για πάντα.

Και όταν εκραγούμε το χρυσό μας

πέπλο θα φωτίσει το μαύρο τ'ουρανού.

Και θα γεννηθούν αστέρια.

Και θα γεννηθεί αγάπη.

Και η αγάπη είναι μόνο η αρχή.

Για όσους φίλους το επιθυμούν μπορούν να ακολουθούν τα ποιήματα μου και στο Facebook. Ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο,

https://www.facebook.com/KonstantinosSiakas?fref=photo

Η μεγαλύτερη ποίηση στάζει,
απο τις βαθύτερα κομμένες φλέβες.
Και τι λόγια!
Απο αυτά που σκοτώνουν.
Απο αυτά που αναγεννούν.
Μα πάνω απ'όλα, απο εκείνα,
που λακτίζουν και τον πιο
ατσάλινο εραστή.
Ξανά και ξανά.

Υπάρχει η κόλαση.

Η ψεύτικη.

Η αληθινή.

Αυτή που μας πουλάνε.

Αυτή που αγοράζουμε.

Η υπερφυσική.

Η φιλοσοφική.

Η κόλαση του μαύρου.

Του πόνου.

Της απελπισίας.

Των δακρύων.

Αυτή που φτιάχνουμε,

και αυτή που γκρεμίζουμε.

Του αποχωρισμού.

Του τέλους.

Της αρχής.

Αυτή που θα ζήσουμε.

Αυτή που θα καταλήξουμε.

Σου λέω απόψε με ειλικρίνεια.

Χαμένη εκεί που είσαι.

Όλες τις διαβαίνω.

Τις γνωστές και τις άγνωστες.

Για μια σου λέξη μόνο.

Και ας είναι ψίθυρος.

Και ας είναι πέταγμα.

Και ας είναι κόλαση.

Όπου και αν είσαι.

Σ'αγαπώ.

Και 'μεις αναζητήσαμε δροσοσταλιές,
στις άκρες των φύλλων,
αλλά δεν κάψαμε το δάσος όταν εκείνες κρύφτηκαν.

Αυτό θα σε στοιχειώνει.

Εξομολόγηση,

αμαρτία/αίρεση.

Τα ευρήματα της ζωής μου αλύπητα,

στα χέρια μου ξεφτίζουν.

Μια φωτογραφία.

Πέφτει/την σηκώνω/πεθαίνω/

ξανά και ξανά.

Αυτό θα με στοιχειώνει.

Μια σκιά.

Στο λεωφορείο που ανεβαίνει.

Εικόνα.

Αποτυπωμένη.

Και γύρω χίλια φώτα νεκρώνουν.

Και γύρω χίλιες φωνές σωπαίνουν.

Και γύρω σκορπίζω το ουρλιαχτό μου.

Πότε το λεωφορείο δεν σταμάτησε.

Και η πουτάνα η φωνή μου ακόμα στα αυτιά μου αντηχεί.

Αυτά θα μας στοιχειώνουν.

Τα μικρά, τα μεγάλα, τα κενά.

Οι Θεοί γελάνε το ξέρεις;

Παραδώσου στην αγκαλιά,
ενός άνθους που αργοπεθαίνει.
Άλλωστε τα μεγαλύτερα νηπενθή μας,
δεν είναι εκείνα τα φιλιά που δεν δώσαμε;
Τα σ'αγαπώ που δεν είπαμε;
Οχι, οχι...
Καλά λες.
Δεν γεμίζουν θλίψη αυτά.
Ούτε οι χοροί στα στενά της πόλης.
Ούτε οι προδοσίες.
Ούτε οι αποστάσεις.
Ούτε τίποτα.
Αν τίποτα δεν γεμίζει θλίψη,
τότε γιατί στα δύο η πουτάνα η καρδιά
ραγίζει;
Παραδώσου στην αγκαλιά,
ενός άνθους που αργοπεθαίνει.
Και ομορφιά στο τέλος μην ψάχνεις για,
να δείς.
Κοιμήσου απόψε απαλά.
Τα ροδοπέταλα μην σπάσουν.
Εκείνα ας κρατήσουν στοργικά,
λίγη απ΄την αγάπη μου.
Κοιμήσου.

Είσαι ακόμα εκεί;
Σιωπηλό απόσταγμα αγάπης.
Στάζει και βουρκώνει την άμμο.
Μια άμμο που ο χρόνος πέταξε.
Χαμένος.
Είσαι ακόμα εκεί;
Θυμάμαι τον θάνατο που έλεγε,
<<Θα έρθω για σένα.>>
Αλλά με ξέχασε και αυτός.
Έλιωσα.
Η θλίψη βλέπεις το κάνει αυτό.
Είσαι ακόμα εκεί;
Στην γωνιά με βρήκε μια άλλη φίλη.
Με αγκάλιασε παθιασμένα,
σκοτεινά και ασφυκτικά.
<<Τι κάνεις μοναξιά;>>

Εκείνη γέλασε.
Και με κυρίευσε.

Είσαι ακόμα εκεί;

Φοίνικας

Σιωπηλά αναδύομαι απόψε.

Φοίνικας.
Περίλαμπρη η αμαρτία.

Στολίζει τον ουρανό.
Δεν με βλέπεις;
Δεν είναι ίδιος ο ουρανός;
Μάλλον οι αμαρτίες,
Δεν αστράφτουν όπως νόμιζα.
Δεν πειράζει.
Όλα τώρα είναι.
Όπως έμελλε να είναι.

Οριστικά.
Βροντερά τσακίζομαι απόψε.
Σκιά.
Συνείδηση τεμάχια.
Λερώνουν τον ουρανό σου.
Και τέλος;
Μένουν κάτι λέξεις.
Σε χαρτί τσαλακωμένο.
Σαν στο έδαφος ρημάζει ο ουρανός μου.

Τίποτα.

Αυτό το τίποτα,

μαζί με τα αστέρια.

Και η Lucy στην γωνία,

σιωπηλό φάντασμα.

Παρέα στο τίποτα.

Σε αυτόν τον κόσμο που ‘ρθαμε,

άνθρωποι γεννηθήκαμε,

σαν κτήνη τον διαβαίνουμε

και σαν ανάσα τον αφήνουμε.

Σκοτάδι.

Φως.

Καταραμένες αντιφάσεις

Το μόνο γκρίζο στην ζωή μου,

αυτό τη πόλης.

Όπως σε κοιτώ.

Όπως σε ακούω.

Κλαίω.

Τα δάκρυα μέσα μου.

Θερίζουν θύελλες,

χρόνια σπαρμένες τώρα.

Αγκάλιασε με.

Και άσε αυτήν την ρημαδιασμένη

στιγμή να παγώσει.

Σαν μια χιονονιφάδα.

Στο φτερό μιας πεταλούδας.

Που πάγωσε.

Στον χρόνο.

Και σιωπηλά ούρλιαξε τον θάνατο της.

Στην γαμημένη αδιάφορη ανθρωπότητα.