Σιώπησες

Σιώπησες...
Και ο αποσπερίτης πέθανε στου σκοταδιού την δίνη.
Τα αστέρια ιδέες έκφυλες, παραδωμένες στης νιότης τον άψυχο καρπό, ξεθώριασαν.
Μου έδωσες του θανάτου το φιλί το δειλινό που την ψυχή μου σκότωσα.
Εκείνη την άσπλαχνη ημέρα που έθαψα τα όνειρα στης μοναξιάς την μαύρη όχθη.
Σιώπησες...
Και ολάκερη η δημιουργία έχασε ένα τόνο.
Τις μαύρες νύχτες που πλέκω μελωδιές απο το έρεβος κλεμένες.
Και απλώνω στο μαύρο χάος τα λόγια της καρδιάς μου.
Κέντημα προικιό να μου χαρίσω στης ζωής τον μαύρο γάμο.
Βαρέθηκα τους κόκκους να μετρώ σε μια κλεψύδρα που πάτο δεν γνωρίζει.
Και ελπίδα να γυρέυω στης συντροφιάς το απόμερο ακρογιάλι.
Δεν είναι για όλους το ταξίδι.
Μα τα δάκρυα ψυχές δεν ξεχωρίζουν, και τις σπαράζουν όλες.
Δρυάδες σκοτεινές χορεύουν στα όνειρα μας πάνω.
Χορό διαβολικό σπαρμένο σε άλλωτε χωράφια χρυσοκέντητα.
Νομίζεις πως δεν νιώθεις;
Κάνεις λάθος και την σιωπή διαλέγεις.
Σιώπησες...

Δεσμώτης

Για Σένα...

Δεσμώτης της αγάπης σου στον ομφαλό της γής κλεισμένος.
Σε στροφές απόκοσμες τον δρόμο τώρα έχασα.
Σε έψαχνα σε σοκάκια χωρίς τέλος.
Ανάμεσα στα αστέρια, στο σύμπαν, και πιο πέρα.
Γιατί είσαι σιωπηλή;
Γιατί τα χείλη σφράγισες;
Το κεφάλι γύρισες την άβυσσο μην δείς και σε γοητεύσει.
Αχ αυτή η σιωπή σου!
Εκωφαντική και ανελέητη την μέρα-νύκτα κάνει.
Και γώ ακόμα την σκιά σου ψάχνω.
Ναυαγός μιας αγάπης που γραπώθηκε στο πνεύμα και την σάρκα.
Πλέω σε θάλασσες αγρίμια πληγωμένα.
Αχ και να ‘ξερες!
Την δύναμη σου να ξερες μονάχα.
Γιατρειά και φώς μπλεγμένα με τα αστέρια.
Αχ και να ‘ξερες!
Θέλει ξέρεις δύναμη να διώξεις αυτό που αγαπάς.
Απο το θάνατο πιο πέρα να το σώσεις.
Και αν με μίσησες και αυτό θα το αντέξω.
Και αν θες να με σκοτώσεις ψηλά το στήθος σου λέω θα πετάξω!
Χωρίς φόβο, χωρίς δισταγμό!
Μια λέξη σου να ακούσω.
Μια λέξη και ας χαθώ.
Γιατί το καντήλι της αγάπης δεν σβύνει έτσι απλά.
Και οι υποσχέσεις στην πέτρα χαραγμένες τον χρόνο θα νικήσουν.
Και η ψυχή θα μείνει να αγαπά αυτό που τώρα θέλει.
Αυτό που πάντα θέλει.
Σκεπάσου..

Εισπνοή Έρωτα-Εκπνοή Θανάτου

Για μένα. Για αυτά που στης νυχτιάς το έρεβος χαθήκανε για πάντα.

Ασβεστωμένα όνειρα σε κόμβους ατσαλένιους η αγάπη μας.
Στο άσβεστο του πόθου μας παραδοθήκαμε.
Τιμωρημένοι μαθητές στο θρανίο μιας ζωής.
Ζωής παράλογης με μίση φορτωμένη.
Τι έμαθα;
Τα όνειρα ραγιάδες δεν σηκώνουν.
Και οι ψυχές ελέυθερες θα αρμενίζουνε στα αστέρια.
Αντέχεις;
Πρέπει να αντέξεις αν θες τα όνειρα τον κόσμο να αντικρύσουν.
Παιδιά αγέννητα πνιγμένα στις κοιλιές μας.
Τον κόσμο λαχταρήσανε να δούνε.
Αμαρτωλά κριθήκανε πως είναι στης ζωής την ιερά εξέταση.
Και ο έρωτας;
Αυτό το αερικό που την ψυχή μαγεύει.
Ας φύγει, δεν το θέλω.
Με ψέματα ετούτος δεν μιλάει.
Ποτέ ξανά.
Εσύ τι έμαθες;
Πάρε μια άνασα βαθειά και πές μου.
Τόσο κραταέι ξέρεις το ψέμα που αποκαλέις ζωή.
Εισπνοή και έπειτα εκπνοή.
Εισπνοή έρωτα.
Εκπνοή θανάτου.

Λογισμός και βήματα

Στέκεσαι κι πάλι στο σημείο που κάποιοι ονόμασαν αρχή.
Στο σταυροδρόμι που ενώνει τις ζωές που ρήμαξε η ζωή.
Στις στάχτες τους πατάς, ανίερος και μόνος.
Να γυρίσεις πίσω η προς τον γκρεμό να πάς;
Η μορφές τους παίζουν στο μυαλό σου σαν ασπρόμαυρη ταινία.
Και μία ξεχωρίζει απο τις άλλες όλες.
Και στάζει η ψυχή σου απο συναίσθημα πνιγμένο.
Και τα μάτια σφίγγεις ούτε δάκρυ να μην χύσεις.
Την χαρά να μην τους δώσεις, στα μάτια τους αγέρωχος να μείνεις.
Θα αντέξεις η θα πέσεις;
Θα φωνάξεις η θα κλάψεις;
Τι απ’όλα την ζωή σου θα λυτρώσει;
Τον άγγελο σου μην ζητάς.
Σε έχει εγκαταλείψει.
Δεν άξιζες σου είπε να αναπνέεις.
Κάνε ένα βήμα πίσω η μπρός.
Κάνε και μην λυπάσαι.
Η ζωή είναι μικρή να την πέρασεις μόνος.
Αλλά και μεγάλη για να την μοιραστείς με κάποιον.
Κάνε ένα βήμα τούτη του λογισμού την ώρα.
Και στης μοίρας στην σκοτεινή αγκάλη παραδώσου.
Ξεκίνα και πάλι απ’την αρχή.
Η το νερό της λησμονιάς πιές και χάσου στο σκοτάδι.
Αμήν.

Φωτιά

Για την Στέλλα... Μια Ηλιαχτίδα...

Να γεφυρώσω προσπαθώ το χάσμα που χωρίζει.
Και φέρνει το άγνωστο με το γνωστό αντίπερα και μακριά.
Να αγγίξω προσπαθώ το γαλάζιο της ψυχής σου.
Πάντα με σεβασμό και με στοργή.
Ολότελα δικός σου.
Κοντά σου οι έγνοιες φεύγουν πέρα, μακριά.
Και νιώθω σαν παιδί ευτυχισμένο στην αγγαλιά της φύσης.
Η ψυχή σου φάρος φωτεινός που τα καράβια φέρνει πίσω.
Και την καρδιά μου οδηγεί στην ψυχή σου την καθάρια.
Εκεί που όλα είναι φωτεινά και η αγάπη ανθίζει τρυφερά.
Άσε με να αγγίξω της καρδιάς σου την φωτιά.
Άσε με να προσπαθήσω.
Γιατί ακόμα και αν καώ ένα σου λέω μόνο.
Κάποια πράγματα αξίζει να σε κάινε.
Για κάποια πράγματα αξίζει...

Περί Ποίησης

Τι είναι αλήθεια η ποίηση; Αναρωτήθηκες ποτέ; Την ανακάλυψα τυχάια κάποιο σεπτέμβρη στις σελίδες του Καρυωτάκη. Μέσα σε εκείνο το απύθμενο και γοητευτικό σκοτάδι που ανάβλυζε ολέθριο απο τις σελίδες που σαγηνεμένος διάβαζα, την βρήκα να κρύβεται. Σαν ένα κουλουριασμένο απο φόβο παιδάκι. Την αγκάλιασα με τα δυό μου χέρια σαν να μην υπήρχε αύριο.Σφιχτά και ασφυκτικά.  Για τον κάθε ένα απο εμάς είναι κάτι διαφορετικό. Και αν δεν πονέσεις, δύσκολα θα την καταλάβεις. Δύσκολο παιδί η ποίηση. Η μήπως όχι;

Η ποίηση είναι της καρδιάς τα λόγια αφημένα στο απανέμι της ψυχής για να πεθάνουν.
Είναι η τελεύταια ανάσα κρατημένη για πάντα σε δυό ζευγάρια χείλη.
Είναι ο ανοιξιάτικος αέρας που τα κορμιά μας χαιδεύει.
Η ποίηση είναι αυτό που νιώθεις αλλά εγώ ξεστομίζω με φωνή τρεμάμενη.
Είναι οι ουλές της αγάπης που μας λάβωσε.
Είναι η γέφυρα που έχτισα και γκρέμισα με τα γυμνά μου χέρια.
Η ποίηση είναι το σταματημένο για πάντα ρολόι κρεμασμένο στης καρδιάς το τζάκι.
Είναι εσύ και είναι εγώ.
Είναι αυτοί.
Είναι ο κόσμος όλος.
Στην χαρίζω.
Για πάντα δική σου.
Για πάντα.
Να την κρατάς με περηφάνεια στης καρδιάς τον κάθε χτύπο.
Και να θυμάσαι πως απ΄την ζωή σου πέρασε κάποιος.
Κάποιος που σε αγάπησε πολύ για να σε αλλάξει.
Η ποίηση είναι η συγνώμη που δεν κατάφερα να πώ.
Το σκοτεινό εξομολογητήριο που την ψυχή γυμνώνει.
Είναι τα βράδια των δακρύων που ακόμα σε στοιχειώνουν.
Είναι όλα αυτά και άλλα τόσα πιο πολλά.
Σαν του ουρανού τα αστέρια.
Αμέτρητα και ατέλειωτα.
Να τα κοιτάς τα βράδια με νοσταλγία στην καρδιά και δάκρυα στα μάτια.
Να τα κοιτάς τα βράδια.

Έκδοση Ebook

Σήμερα φιλοι μου έχω την χαρά να μοιράζομαι μαζί σας την 1η μου συλλογή ποιημάτων με την μορφή Ebook. Θα ήθελα να ευχαριστήσω το www.ebooks4greeks.gr για την τιμή που μου έκανε να φιλοξενεί την συλλογή μου στον ιστοχώρο της. Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους εσάς που με στηρίξατε και αγαπήσατε τα ποιήματα μου. Παρακάτω θα βρείτε έναν σύνδεσμο για το βιβλίο. Να είστε όλοι καλά!

http://www.ebooks4greeks.gr/forum/viewtopic.php?p=714#p714

Ο Δρόμος της απώλειας

Ο Δρόμος της απώλειας απλώνεται στο βάθος.
Η Τέφρα των ονείρων την μαύρη πέτρα κρύβει.
Εκείνα που καήκανε και τώρα στάχτη είναι.
Βήμα το βήμα και βαραίνω.
Είτε απο τύψεις είτε απο λύπη.
Και συ, το μεγαλύτερο ψέμα αγκαλιάζεις.
Και κρύβεσαι απο πίσω.
Μην την αλήθεια δείς και ουρλιάξεις απο δέος.
Μα εγώ προτιμάω την αλήθεια.
Την βάρβαρη εκείνη αλήθεια.
Που τις ψυχές σκοτώνει με κάθε της ανάσα.
Και ο δρόμος της απώλειας γεμάτος ξέρεις είναι.
Απο αλήθειες σαν και αυτήν.
Που τις ψυχές μας καίνε.
Μα εσύ το ψέμα προτιμάς.
Στο δρόμο της απώλειας.
Το ψέμα αγκαλιάζεις.

Η Aγάπη δεν είναι αρκετή

Βυθισμένοι ορίζοντες για πάντα στο δέος.
Αναμνήσεις χαραγμένες για πάντα στο σώμα.
Και μια ψυχή ανυπότακτο αγρίμι.
Αυτά είμαι.
Δεμένος με σάρκα και αίμα.
Υποταγμένος στο μυστήριο που αποκάλεσες ζωή.
Δεν ήμουν για σένα αρκετός.
Μαρτύριο να ξέρω πως στην ζωή αυτή σε γνώρισα.
Και πως ευκαιρία άλλη δεν θα έχω.
Σε βρήκα και σε έχασα ένα πρωινό γεμάτο μοναξιά πολύ.
Σε βλέπω σαν σκιά κάθε μέρα τριγύρω.
Μα μετά θυμάμαι.
Πως δεν ήμουν αρκετός.
Απλώνω το χέρι να σε αγγίξω.
Και την μορφή σου να ξορκίσω για πάντα σε αγάπη η θρήνο.
Μα πάλι ξεφεύγεις.
Μόνο φεύγεις.
Πάντα φεύγεις.
Γιατί δεν ήμουν αρκετός.
Γιατί η αγάπη τελικά δεν είναι αρκετή.

Ψυχής συντρίμμια

Η φωνή μου ουρλιαχτό τα πέρατα σκίζει του Άδη.
Θαμμένος όπως είμαι στα συντρίμμια της ψυχής σου.
Εκεί που με έθαψες, απ’τον θάνατο πιο πέρα.
Κάτω απο τόνους έρωτα που τσάκισες στον άνεμο.
Και η σάρκα μου φλογισμένη απο πόνο.
Και η ψυχή μου διαλυμένη απο τρόμο.
Σε φωνάζω, σε καλώ.
Παιδάκι που γυρέυει την μάνα.
Νέος που την αγαπημένη ψάχνει.
Γέρος που πεθαίνει γελαστός.
Σε φωνάζω, σε καλώ.
Απο τα συντρίμμια της ψυχής σου.
Απο τα συντρίμμια της ψυχής μου.
Σε φωνάζω, σε καλώ.