Καμβάς αναμνήσεων

Γεννιέται ξαφνικά επιθυμία και η επιθυμία δίνει τόπο στον σκοπό.
Και ο σκοπός γίνεται πεπρωμένο που την ζωή ορίζει.
Που την ζωή αλλάζει.
Και το σώμα μου είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο δοκιμάζω.
Χρώματα και αποχρώσεις των εμπειριών μου.
Αγοράζω αναμνήσεις με κάθε σφάλμα και πληγή.
Με κάθε αγάπη και φιλί.
Μπορεί τον κόσμο να μην γύρισα όπως εσύ.
Μπορεί μακριά να μην έφυγα στον άκαρδο ορίζοντα.
Αλλά έμεινα εδώ να αγοράζω αναμνήσεις.
Με αίμα να πληρώνω κάθε ανάμνηση.
Δεν με ρώτησες ποτέ αν είχα επιλογή.
Δεν με ρώτησες ποτέ αν την ανάμνηση σου ήθελα να πληρώσω.
Τόσο μα τόσο ακριβά.
Και φοβάμαι πάνω απ'όλα.
Πως ξανά και ξανά θα πλήρωνα το τίμημα.
Αν μόνο μπορούσα νέες αναμνήσεις να φτιάξω.
Νέες να ζωγραφίσω και να δοκιμάσω.
Με χρώμα απο τον καμβά της ζωής σου.
Με χρώμα απο σένα.
Μίλα μου και φτιάξε χρώμα απο τις λέξεις.
Φτιάξε αναμνήσεις...

Σταυροφόρος

Περνάνε και φεύγουν οι εποχές.
Χάνονται στον μεγάλο ορίζοντα.
Τις βλέπω όλες ξέρεις.
Και μετρώ την κάθε μέρα που μου λείπεις.
Και μου λείπεις, μην γελιέσαι.
Κάθε βράδι που απλώνω την φωνή μου.
Στις ερημιές που πάτησες.
Εκεί σβύνει η ζωή μου.
Στα βήματα σου απο πίσω ακολουθώ.
Σταυροφόρος της αγάπης που δεν πίστεψες.
Της αγάπης που πρόδωσα.
Θεό δεν έχω.
Έχω εσένα.
Εκκλησιά δεν έχω.
Έχω το κορμί σου.
Και η πίστη μου είσαι εσύ.
Να σε λατρεύω θέλω.
Και κεριά λατρείας να ανάβω στον ναό σου.
Να σε αγαπάω θέλω.
Ακόμα και αν εσύ δεν ξέρεις πως υπάρχω.
Σταυροφορία έρωτα, συγχώρεσης και αγάπης θα σήκωνα για σένα.
Ένα μόνο νεύμα σου αρκεί.
Και σε σένα θα βρεθώ.
Στα πόδια σου να προσκυνώ.
Σταυροφόρος.
Σκλάβος.
Δικός σου.

Ησύχασαν τα κύματα

Τα κύματα ησύχασαν.
Σκορπάει απο τα χέρια μου η φωτογραφία σου.
Τα αποκαϊδια σαν πυγολαμπίδες ταξιδεύουν.
Όπως χάθηκες και ΄συ σε ορίζοντα αιματοβαμμένο.
Τα κύματα ησύχασαν.
Και ακίνητη στέκει η θάλασσα των αναμνήσεων.
Γραφτό μου ήταν σε γαλάζιο πέπλο την ανάμνηση σου να κηδέψω.
Και την άμμο γύρω μου να βρέξω με αντίο.
Μα σιωπηλός μένω την ώρα που σε βλέπω.
Απο χαρτί, μορφή να παίρνεις.
Και έπειτα να χάνεσαι σε φλόγα.
Ταξίδεψε τώρα.
Όλα τέλειωσαν.
Ησύχασες και 'συ.
Μαζί σου και το κύμα.

Με ποιό δικάιωμα;

Είναι λίγο που έφυγες και μίκρυναν οι μέρες της ζωής μου.
Είναι λίγο που με την φυγή σου έκλεψες τον ήλιο απο μένα.
Και με άλλαξες για πάντα.
Με ποιό δικαίωμα έφυγες στο πρώτο φώς;
Και άφησες πίσω σου σκοτάδι και απόηχους αγάπης;
Απόηχοι που ουρλιάζουν στην σιωπή της σκέψης.
Ότι είμαι το οφείλω σε σένα.
Σκιά και θάνατος.
Φώς και ελπίδα.
Λέξεις με δύναμη.
Ευτυχώς μου άφησες αυτές να σιγοψέλνω.
Τις νύχτες που μου λείπεις και σε θέλω.
Της καρδιάς μου το χαλί είναι στρωμένο με δαύτες.
Και με την αγάπη μου για σένα.
Μα ποτέ επάνω του δεν θα ξαναπατήσεις.
Και ποτέ κομμάτι των ονείρων μου δεν θα'σαι.
Και σε χρόνια μακρινά.
Όταν γέρος θα 'μαι και θα σβύνω στου θανάτου την αγκάλη.
Την χάρη σου θα καλώ να σώσει την ψυχή μου.
Και το όνομα σου θα ψέλνω ακόμα.
Μπάς και στο τέλος την ομορφιά σου ξαναδώ και πεθάνω ευτυχισμένος.
Γιατί θα έχω ζήσει μια ζωή νεκρός και λυπημένος.
Με ποιό δικαίωμα έφυγες και πήρες το ήλιο μου μαζί σου;
Και με άφησες μονάχο.
Και ασυγχώρητο στο Έρεβος να σβύνω.
Την ζωή μου έπρεπε να πάρεις μαζί σου.
Όχι το φώς μου.
Όχι εσένα.
Όχι.

Ψυχές γυμνές

Δώσ'μου το χέρι σου και κάθησε κοντά μου.
Τα αστέρια απόψε θέλω να σου δείξω.
Και κάτω απο την αστροφεγγιά αγάπη να ομολογήσω.
Με φιλί ζεστό και αγκάλη δυνατή.
Έτσι φεύγουν οι στιγμές.
Σαν αεράκι απαλό.
Έτσι ανύποπτα γλιστρούν απο τα χέρια και την μνήμη.
Δωσ'μου το χέρι σου απόψε.
Μπας και θυμηθώ.
Ξεχνιέμαι πάλι.
Είναι που είσαι μακριά και 'γω τώρα μονάχος.
Στις σκιές να μιλώ σαν τον τρελό.
Και το χέρι σου να ψάχνω στα σκοτάδια.
Δεν ακούγεσαι εδω πέρα.
Δεν σε νιώθω.
Παρόλο που τα ίδια αστέρια κοιτάμε και τον ίδιο ουρανό.
Γυμνές ψυχές μείναμε.
Και τα χέρια πια δεν τα κρατάμε.
Γυμνές ψυχές μείναμε.
Στα αστέρια σκορπισμένες.
Τουλάχιστον απόψε χαϊδεψε ένα απο αυτά.
Μήπως και εκείνο τρεμοπαίξει και το δώ εδώ που είμαι.
Και ας είναι αυτό παρηγοριά στην γύμνια και το κρύο.

Θάλαμοι

Είμαστε θάλαμοι απώλειας.
Μέσα στεγάζουμε το κρίμα, το αντίο και τον πόνο.
Είμαστε οι ήρωες που τερματίσαμε στης αγάπης τον αγώνα.
Θύματα και θύτες όλες τις ώρες της ζωής μας.
Είμαστε θάλαμοι χαράς.
Μέσα κουρνιάζει το χαμόγελο και η δίψα.
Για περιπέτεια, για ζωή.
Είμαστε γίγαντες μικροί που φόβο δεν γνωρίσαμε.
Είμαστε θάλαμοι ψυχών.
Μέσα μας χαράχτηκαν όλες όσες πέρασαν.
Και την ζωή μας αλλάξανε για πάντα.
Λές και ήτανε θεοί.
Είμαστε θάλαμοι.
Μπές αν θέλεις.
Η ευθύνη δική σου.

Μέχρι το τέλος του χρόνου

Υπόσχεση αιώνια τον χρόνο να νικήσει σου χαρίζω.
Μέχρι ο Άδης να ανέβει και η κόλαση να έλθει.
Και πιό πέρα, πιο μετά.
Θα σ'αγαπώ.
Μέχρι ο κόσμος να ραγίσει στα δύο.
Εγώ θα είμαι εδώ.
Εσένα να αγαπώ.
Δεν ξέρω άλλον τρόπο.
Μην μου ζητήσεις για χάρη σου να αλλάξω.
Θα χαθώ.
Ακόμα και αν στο τέλος δεν με ψάξεις.
Και η φωνή σου στη ψυχή μου δεν φανεί.
Εγώ θα είμαι εδώ.
Εσένα να αγαπώ.
Δεν ξέρω άλλον τρόπο.
Θα χαθώ.

Εσύ και 'γω

Το σκοτάδι αγκαλιάσαμε με τα γυμνά μας σώματα.
Με αναφυλητά και όνειρα γεμίσαμε το κενό του.
Και χαρίσαμε κατάρα στην ζωή μας.
Γιατί;
Γιατί τολμήσαμε να ελπίσουμε.
Πως υπάρχει φώς εκεί που οι καταραμένοι κατοικούν.
Εσύ και 'γω νομίζαμε πως θα ξορκίσουμε το φθόνο και τον φόβο.
Και πως τάξη στην ερημιά θα βάλουμε.
Εσύ και 'γω.
Με τα χέρια μας αγκαλιάσαμε τις σταγόνες της βροχής.
Και την ανατολή λατρέψαμε το πρωινό του τέλους.
Και σαν ήρθε η ώρα του αντίο.
Εσύ και 'γω κρατήσαμε τα χέρια.
Και χαθήκαμε.
Να βρούμε την ελπίδα.
Χαθήκαμε.

Σκοτάδι και Φώς

Ακόμα ένα βράδι που σιώπας.
Την μοίρα σου την ίδια καταριέσαι.
Η μήπως όχι;
Είναι ο φόβος σου φριχτός μάλλον.
Και οι άνθρωποι μικροί.
Φώς;
Δεν τρυπάει το σκοτάδι σου το φώς.
Μπάλωσες κάθε χαραγματιά με δάκρυα.
Σκοτάδι λοιπόν.
Αυτό επιλέγεις;
Αυτό γεννιέται σήμερα;
Ας είναι.
Αλλά να ξέρεις.
Εγώ στο σκοτάδι μέσα γεννήθηκα.
Και τα μυστικά του όλα ξέρω.
Θα καθήσω εδώ.
Στην ακρούλα του μυαλού σου.
Να μαζεύω την στεναχώρια σου.
Και όταν έλθει ο καιρός.
Να σπάσω την μαυρίλα με αγάπη.
Και την ζωή σου με φώς να πλημμυρίσω.
Ποιός είμαι;
Ποιός ξέρει;
Κανείς όμως δεν πρέπει μόνος να πονά.

Ήρωες

Μην ψάχνεις ήρωες να βρείς.
Ο τελευταίος πέθανε πρίν χρόνια.
Τόλμησε λέει να αγαπήσει.
Έκανε αυτό που ξέχασαν όλοι τι σημαίνει.
Και χάθηκε μια νύχτα με ολόγιομο φεγγάρι
Μάρτυρας του εκείνο.
Μα ποιός θα μάθει την αλήθεια;
Εκείνος μόνο ξέρει που αγάπησε.
Ποιά, τί και γιατί αγάπησε;
Όλα σημασία πια δεν έχουν.
Αφού το παράδειγμα του λησμονήθηκε.
Και τώρα πιο πολύ απο ποτέ τους έχουμε ανάγκη.
Τούτους μωρέ.
Εκείνους.
Που ξέρουν να αγαπάνε.
Και σε αντάλλαγμα θάνατο λαμβάνουν.
Ήρωες.