Πνιγμός

Τι περίεργο πράγμα η αγάπη.
Σαν την θάλασσα.
Αν δεν ξέρεις κολύμπι.
Καταδικασμένος είσαι.
Να πνιγείς.

Ομφάλια δέσμευση

Ενδύομαι το σκοτάδι.
Ομφάλια δέσμευση.
Πρωτόγονη λατρεία.
Μοιραία η εξέλιξη απ'το σκοτάδι.
Χαμηλά.
Έρεβος δίχως πάτο.
Δίχως ψυχή.
Σε δρόμο απόψε μοναχοί.
Ψυχές, σκιές και άγγελοι.
Και δαίμονες ακόμα.
Όλοι μαζί.
Κοιτάμε.
Το πατρικό ετούτο σκότος.
Που χαϊδεύει.
Τη στυγνή πραγματικότητα.
Και που με ελπίδα και με φως,
συγκρούεται ολάκερο.
Ομφάλια δέσμευση.
Κομμένη.

Πάρε τις λέξεις τούτες.
Μα το σκοτάδι άσε μου.
Για μένα.

Φοίνικας

Σιωπηλά αναδύομαι απόψε.
Φοίνικας.
Περίλαμπρη η αμαρτία.
Στολίζει τον ουρανό.


Δεν με βλέπεις;
Δεν είναι ίδιος ο ουρανός;
Μάλλον οι αμαρτίες,
Δεν αστράφτουν όπως νόμιζα.


Δεν πειράζει.
Όλα τώρα είναι.
Όπως έμελλε να είναι.
Οριστικά.

Βροντερά τσακίζομαι απόψε.
Σκιά.
Συνείδηση τεμάχια.
Λερώνουν τον ουρανό σου.



Και τέλος;
Μένουν κάτι λέξεις.
Σε χαρτί τσαλακωμένο.
Σαν στο έδαφος ρημάζει ο ουρανός μου.

Όταν ξανά δεν θα ανατείλει.

Αγκάλιασε με απόψε.
Στο γεμάτο αγάπη στήθος,
σφίξε με.

Κρυώνω.
Μπάζει η ζωή εδώ.
Τα τρύπια όνειρα τον τρόμο δε καλύπτουν.

Φίλα με απόψε.
Στο διάολο να στείλω την παγωνιά.
Και με την ζέστη σου τον κόσμο να καλύψω.

Οι λέξεις κυλάνε, τα όνειρα κυλάνε.
Οι άνθρωποι κυλάνε.
Και οι ζωές αμάξια που τα πήραν κατηφόρες.

Ας βρω λιμάνι και ηρεμία στην αγκαλιά σου απόψε.
Και στο φιλί σου το ζεστό ας ριζώσω.

Σαν παλιό καλό δέντρο.
Από εκείνα που θα πεθάνουν.

Όταν ξανά δεν θα ανατείλει.

Εδώ δεν είναι η Ιθάκη που διάβασες

Κόπιασε καλέ μου ταξιδιώτη.
Ετούτη η δοξασμένη γη πολλούς φιλοξένησε,
σαν εσένα.
Κόπιασε.
Να σε κεράσουμε και 'σένα ότι και εκείνη.
Πόνο να σε φιλέψουμε και αδικία να κατευνάσεις,
την λυσσασμένη δίψα σου.

Εδώ δεν είναι η Ιθάκη που διάβασες.
Μήτε η δόξα που περίμενες να βρείς στα χώματα της.
Και τα φαντάσματα εκείνων των δοξασμένων ηρώων.
Γύρισαν το κεφάλι.

Άλλωστε καλύτερα η λησμονιά του χρόνου.
Παρά το κρυφοκοίταγμα στο λεηλατημένο παρόν.

Κόπιασε καλέ μου ταξιδιώτη.

Και ας είναι αυτή η μόνη καλοσύνη που θα λάβεις απο μένα.

Γιατί άλλο τίποτα δικό μου δεν είναι για να δώσω.

Δάδες

Αυτοί που φόβο δεν γνωρίζουν,

ας διαβαίνουν στο σκοτάδι φέροντας δάδες.

Με την φωτιά τους θάρρους τους,

ας φωτίσουν την ψυχή εκείνων.

Που δειλά-δειλά ξυπνούν.

Φωτίστε!

Φωτίστε το σκοτάδι!

Σύνδεσμος

Και για όσους φίλους το επιθυμούν, θα μπορούν να διαβάζουν ποιήματα μου και στο Facebook. Nα είστε όλοι καλά!


https://www.facebook.com/KonstantinosSiakas

Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

Οι ''Χάρτινες Ψυχές'' και οι εκδόσεις Οσελότος στην διεθνή έκθεση βιβλίου Θεσσαλονίκης! Σας περιμένουμε να ταξιδέψετε μαζί μας!

Στο άγνωστο

Δαιμονοποιήσαμε το άγνωστο.

Εγκαταλείψαμε την ελπίδα.

Γεννήσαμε εφιάλτες.

Και πιστέψαμε έναν ποιητή που τόλμησε.

Να πάει στο άγνωστο, χωρίς ελπίδα, με εφιάλτες συντροφιά.

Αγενείς επιθυμίες

Κλείνει τον κλοιό και εναγκαλίζεται.

Ο όφις της προσδοκίας στην αγκαλιά,

του λεξοπλάστη αυτού.

Το φως συρρικνώνεται, πεθαίνει έντρομο.

Καθώς μια μετά την άλλη οι επιθυμίες αναβλύζουν.

Ειλικρινείς.

Κάποιος τις ονόμασε.

Αγενείς θαρρώ πως είναι.

Που με την ύπαρξη τους μόνο.

Προσβάλουν μερικά κεφάλαια στο βιβλίο της δημιουργίας.

Αναρωτήσου.

Είναι αρετή η επιθυμία;

Και είναι όλες οι επιθυμίες πραγματικά δικές σου;