Για να κηδέψεις ενα όνειρο,

πρέπει πρώτα να το κάνεις.

Σαν ιδέα, σαν πνοή.

Σχηματισμός.

Σαν σμήνος.

Μετά πρέπει να πράξεις τα απαραίτητα.

Ξέρεις μωρε.

Ελπίδα, τόλμη και μεράκι.

Μέχρι που εκείνο αυτοκτονεί.

Μέχρι που τα αστέρια την πλάτη τους

γυρνάνε.

Και μένεις μόνος.

“Τι ξύλο θα βάλουμε;”

Ρωτάει το κοράκι.

“Βάλε ελπίδα.”

Στο τέλος όλα ταιριαστά να είναι.

Σαν σχηματισμός.

Σαν σμήνος.

Απο σκόνη/ονείρου/τολμηρού.

Δεν γαμιέται.

Ξανά απ’την αρχή.

Lucy

Σχεδόν πέθανα ρουφώντας,

τον καπνό σου.

Μαδάνε τα αστέρια σου απόψε.

Μοναχικά καίγονται στα μάτια μου.

Συντροφεύουμε στην κάπνα.

Το πάτωμα ξύλινο.

Τρίζει.

Στο τζάμι αποτυπώνεται,

η λάμψη σου.

Και’γω πεθαίνω.

Τα αστέρια σου πεθαίνουν.

Τι ελπίδα έχει πες μου,

η ύπαρξη;

Τι λόγο;

Γιατί δεν θυμάσαι τίποτα πια;

Καίς τα πάντα.

Σχεδόν πέθανα ρουφώντας

την οδύνη σου.

Αλλά σηκώθηκα.

Νομίζω πως μου φτάνει η δική μου,

για να αυτοκτονήσω χίλιες λέξεις.

Διαλέγω δύο/Μου λείπεις.

Άλλες δύο/Σ’αγαπώ.

Σκοτάδι.

Αδιάφορη

Σκοτάδι.

Φως.

Καταραμένες αντιφάσεις.

Το μόνο γκρίζο στην ζωή μου,

αυτό τη πόλης.

Όπως σε κοιτώ.

Όπως σε ακούω.

Κλαίω.

Τα δάκρυα μέσα μου.

Θερίζουν θύελλες,

χρόνια σπαρμένες τώρα.

Αγκάλιασε με.

Και άσε αυτήν την ρημαδιασμένη

στιγμή να παγώσει.

Σαν μια χιονονιφάδα.

Στο φτερό μιας πεταλούδας.

Που πάγωσε.

Στον χρόνο.

Και σιωπηλά ούρλιαξε τον θάνατο της.

Στην γαμημένη αδιάφορη ανθρωπότητα.

Τον άνθρωπο δεν το νοιάζει που πάνε τα σκατά του.
Αρκεί να μην τα βλέπει.
Το ίδιο και με τα δάκρυα σου.
Μην κλαίς.
Δεν νοιάζεται.
Μην πεθαίνεις.
Ζήσε.

Θα περάσει

Πάντα ήταν έτσι.

Φλεγματική.

Πραγματικότητα την είπαν.

Ποτέ μια πουτάνα,

δεν είχε πιο ταιριαστό όνομα.

Και 'μεις πονάμε.

Βογκάμε.

Ερπετά που σέρνονται,

στα υγρά πεζοδρόμια.

Στα παγκάκια.

Στα ξένα χείλη.

Τι νόμιζες ρε άθλιε;

Ότι θα άφηνες παρακαταθήκη τρανή;

Όχι.

Σύρθηκες στην ματαιοδοξία σου.

Έτσι την είπαν.

Και αυτή του επαγγέλματος.

Σώπα, σώπα.

Μην κλαις.

Εδώ στην άκρη που είσαι.

Μην φοβηθείς.

Χαμογέλα μαλάκα.

Και πέσε.

Απο αυτό το όνειρο μαλακά,

να σηκωθείς σου εύχομαι.

Ένα όνειρο είναι δαύτη.

Η πραγματικότητα.

Θα περάσει.

Περαστικές Ομοβροντίες

Σε τζάμι επάνω.

Κολλάει το βλέμμα.

Περαστικές ομοβροντίες,

χαμένων ψυχών.

Βουλιάζουμε.

Στην απάνθρωπη δυσπλασία,

της ψυχής μας.

Έργο ημιτελές.

Που είσαι κτίστη;

Που είσαι Πατέρα;

Μόνο βροχή στέλνεις.

Μόνο σιωπή.

Τα δάκρυα δεν ξεπλένουν.

Κυλάει το σκότος.

Νωχελικά.

Ωμά.

Λάμψεις/ψυχές/μάτια

στο σκότος δοσμένα.

Κολλάει το βλέμμα.

Απόψε με θλίψη.

Δυο μάτια σου λένε,

όσα τα χείλη δεν είπανε ποτέ.

Σ'αγαπάω/μου λείπεις/φοβάμαι/

πονάω/κλαίω/γιατί

Ας είναι αυτή η κηδεία μας.

Και ο επιτάφιος μας.

Μύρισε η γαζία στην γωνία.

Στο τζάμι έμεινε το αποτύπωμα.

Της καταραμένης/άδοξης/πουτάνας/

ψυχής μου.

Σ'αγαπώ/Σε μισώ/

Λάμψη

Κρότος

Δεν φοβάμαι..

δεν φοβάμαι σου λέω,

μη γεράσω

μη σαπίσω

μην ψοφήσω στην πέτρινη άκρη ενός δρόμου,

αυτού του δρόμου..

Τίποτα δεν φοβάμαι.

Μόνο τη γαμημένη ώρα φοβάμαι

που τα χέρια μου θα τρέμουν,

τα χείλη σου θα σβήνουν..

Ούτε να σ' αγκαλιάσω ίσως δεν θα μπορώ,

να σε αγγίξω,

να σε φιλήσω,

να σε γευτώ.

Και ίσως τότε..

τα μάτια μας δεν θα γνωρίζουν,

τ' αυτιά μας δεν θ' ακούνε.

Δεν φοβάμαι,

δεν φοβάμαι σου λέω,

πάρε με έξω

έξω στα χωράφια του μυαλού σου

σαν ένα άλογο κουτσό να με τελειώσεις.

Με φιλί στερνό.

Δίχως αντίο.

Οι λέξεις γι'αυτό που νιώθω..

δεν αρκούν όλου του κόσμου οι λέξεις..

Θα σε ξαναβρώ.

Να το ξέρεις πως θα σε ξαναβρώ, δεν φοβάμαι.

Και ας μου πάρει τα άστρα,

κι ας μου πάρει το σύμπαν και την κόλαση ακόμα.

Θα σε ξαναβρώ.

Και νέος πάλι θα σε δω.

Να σε ακούσω μόνο λίγο.

Να σε γευτώ.

''Πουτάνα ζωή, την κέρδισες πάλι αυτή τη μάχη''.

(Ένα σημείωμα έγραφε δίπλα στο κομοδίνο)

-ΚΡΟΤΟΣ-

Πνιγμός

Τι περίεργο πράγμα η αγάπη.
Σαν την θάλασσα.
Αν δεν ξέρεις κολύμπι.
Καταδικασμένος είσαι.
Να πνιγείς.

Ομφάλια δέσμευση

Ενδύομαι το σκοτάδι.
Ομφάλια δέσμευση.
Πρωτόγονη λατρεία.
Μοιραία η εξέλιξη απ'το σκοτάδι.
Χαμηλά.
Έρεβος δίχως πάτο.
Δίχως ψυχή.
Σε δρόμο απόψε μοναχοί.
Ψυχές, σκιές και άγγελοι.
Και δαίμονες ακόμα.
Όλοι μαζί.
Κοιτάμε.
Το πατρικό ετούτο σκότος.
Που χαϊδεύει.
Τη στυγνή πραγματικότητα.
Και που με ελπίδα και με φως,
συγκρούεται ολάκερο.
Ομφάλια δέσμευση.
Κομμένη.

Πάρε τις λέξεις τούτες.
Μα το σκοτάδι άσε μου.
Για μένα.

Φοίνικας

Σιωπηλά αναδύομαι απόψε.
Φοίνικας.
Περίλαμπρη η αμαρτία.
Στολίζει τον ουρανό.


Δεν με βλέπεις;
Δεν είναι ίδιος ο ουρανός;
Μάλλον οι αμαρτίες,
Δεν αστράφτουν όπως νόμιζα.


Δεν πειράζει.
Όλα τώρα είναι.
Όπως έμελλε να είναι.
Οριστικά.

Βροντερά τσακίζομαι απόψε.
Σκιά.
Συνείδηση τεμάχια.
Λερώνουν τον ουρανό σου.



Και τέλος;
Μένουν κάτι λέξεις.
Σε χαρτί τσαλακωμένο.
Σαν στο έδαφος ρημάζει ο ουρανός μου.