Για όσους φίλους το επιθυμούν μπορούν να ακολουθούν τα ποιήματα μου και στο Facebook. Ακολουθήστε τον παρακάτω σύνδεσμο,

https://www.facebook.com/KonstantinosSiakas?fref=photo

Η μεγαλύτερη ποίηση στάζει,
απο τις βαθύτερα κομμένες φλέβες.
Και τι λόγια!
Απο αυτά που σκοτώνουν.
Απο αυτά που αναγεννούν.
Μα πάνω απ'όλα, απο εκείνα,
που λακτίζουν και τον πιο
ατσάλινο εραστή.
Ξανά και ξανά.

Υπάρχει η κόλαση.

Η ψεύτικη.

Η αληθινή.

Αυτή που μας πουλάνε.

Αυτή που αγοράζουμε.

Η υπερφυσική.

Η φιλοσοφική.

Η κόλαση του μαύρου.

Του πόνου.

Της απελπισίας.

Των δακρύων.

Αυτή που φτιάχνουμε,

και αυτή που γκρεμίζουμε.

Του αποχωρισμού.

Του τέλους.

Της αρχής.

Αυτή που θα ζήσουμε.

Αυτή που θα καταλήξουμε.

Σου λέω απόψε με ειλικρίνεια.

Χαμένη εκεί που είσαι.

Όλες τις διαβαίνω.

Τις γνωστές και τις άγνωστες.

Για μια σου λέξη μόνο.

Και ας είναι ψίθυρος.

Και ας είναι πέταγμα.

Και ας είναι κόλαση.

Όπου και αν είσαι.

Σ'αγαπώ.

Και 'μεις αναζητήσαμε δροσοσταλιές,
στις άκρες των φύλλων,
αλλά δεν κάψαμε το δάσος όταν εκείνες κρύφτηκαν.

Αυτό θα σε στοιχειώνει.

Εξομολόγηση,

αμαρτία/αίρεση.

Τα ευρήματα της ζωής μου αλύπητα,

στα χέρια μου ξεφτίζουν.

Μια φωτογραφία.

Πέφτει/την σηκώνω/πεθαίνω/

ξανά και ξανά.

Αυτό θα με στοιχειώνει.

Μια σκιά.

Στο λεωφορείο που ανεβαίνει.

Εικόνα.

Αποτυπωμένη.

Και γύρω χίλια φώτα νεκρώνουν.

Και γύρω χίλιες φωνές σωπαίνουν.

Και γύρω σκορπίζω το ουρλιαχτό μου.

Πότε το λεωφορείο δεν σταμάτησε.

Και η πουτάνα η φωνή μου ακόμα στα αυτιά μου αντηχεί.

Αυτά θα μας στοιχειώνουν.

Τα μικρά, τα μεγάλα, τα κενά.

Οι Θεοί γελάνε το ξέρεις;

Παραδώσου στην αγκαλιά,
ενός άνθους που αργοπεθαίνει.
Άλλωστε τα μεγαλύτερα νηπενθή μας,
δεν είναι εκείνα τα φιλιά που δεν δώσαμε;
Τα σ'αγαπώ που δεν είπαμε;
Οχι, οχι...
Καλά λες.
Δεν γεμίζουν θλίψη αυτά.
Ούτε οι χοροί στα στενά της πόλης.
Ούτε οι προδοσίες.
Ούτε οι αποστάσεις.
Ούτε τίποτα.
Αν τίποτα δεν γεμίζει θλίψη,
τότε γιατί στα δύο η πουτάνα η καρδιά
ραγίζει;
Παραδώσου στην αγκαλιά,
ενός άνθους που αργοπεθαίνει.
Και ομορφιά στο τέλος μην ψάχνεις για,
να δείς.
Κοιμήσου απόψε απαλά.
Τα ροδοπέταλα μην σπάσουν.
Εκείνα ας κρατήσουν στοργικά,
λίγη απ΄την αγάπη μου.
Κοιμήσου.

Είσαι ακόμα εκεί;
Σιωπηλό απόσταγμα αγάπης.
Στάζει και βουρκώνει την άμμο.
Μια άμμο που ο χρόνος πέταξε.
Χαμένος.
Είσαι ακόμα εκεί;
Θυμάμαι τον θάνατο που έλεγε,
<<Θα έρθω για σένα.>>
Αλλά με ξέχασε και αυτός.
Έλιωσα.
Η θλίψη βλέπεις το κάνει αυτό.
Είσαι ακόμα εκεί;
Στην γωνιά με βρήκε μια άλλη φίλη.
Με αγκάλιασε παθιασμένα,
σκοτεινά και ασφυκτικά.
<<Τι κάνεις μοναξιά;>>

Εκείνη γέλασε.
Και με κυρίευσε.

Είσαι ακόμα εκεί;

Φοίνικας

Σιωπηλά αναδύομαι απόψε.

Φοίνικας.
Περίλαμπρη η αμαρτία.

Στολίζει τον ουρανό.
Δεν με βλέπεις;
Δεν είναι ίδιος ο ουρανός;
Μάλλον οι αμαρτίες,
Δεν αστράφτουν όπως νόμιζα.
Δεν πειράζει.
Όλα τώρα είναι.
Όπως έμελλε να είναι.

Οριστικά.
Βροντερά τσακίζομαι απόψε.
Σκιά.
Συνείδηση τεμάχια.
Λερώνουν τον ουρανό σου.
Και τέλος;
Μένουν κάτι λέξεις.
Σε χαρτί τσαλακωμένο.
Σαν στο έδαφος ρημάζει ο ουρανός μου.

Τίποτα.

Αυτό το τίποτα,

μαζί με τα αστέρια.

Και η Lucy στην γωνία,

σιωπηλό φάντασμα.

Παρέα στο τίποτα.

Σε αυτόν τον κόσμο που ‘ρθαμε,

άνθρωποι γεννηθήκαμε,

σαν κτήνη τον διαβαίνουμε

και σαν ανάσα τον αφήνουμε.