Μάταια

Σαν πέσει η νύχτα

βαρειά και ασφυκτική

σαν του θανάτου την αγγάλη

πέφτω και γώ σαν έκπτωτος υιός.

Και όταν σβύσει της χαράς το φώς

αφουγκράζομαι την αίσθηση του τέλους.

Και αναρωτιέμαι.

Αναρωτιέμαι που είσαι και τι κάνεις.

Και μέσα στο σκοταδι θυμάμαι

πως για σένα δεν υπάρχω.

Στο σκοτάδι με πέταξες.

Σαν θρύλο πεσμένο απο ψηλά.

Με τσάκισες.

Μάταια σε ψάχνω στο σκοτάδι.

Μάταια όλα τώρα πιά.

Eternal friend

For Valia.

Though leagues tear us apart I will be there.

Through joy and suffering I will be there.

Forever yours eternal friend.

And as my soul cries out for you, don’t hesitate.

Heed my call and feel my love.

It bosoms like a spring flower in Elysium.

It shines like the radiant sun of heaven.

I will come to you, through storm and thunder.

Through haze and hell.

I will be by your side.

Forever yours, forever mine.

Eternal Friend.



Κοίτα με

Η βροχή με χτυπάει αλύπητα.

Βασανισμένη ψυχή κρυμμένη απο το φώς της ημέρας.

Κοίτα με.

Δακρύζουν τα μάτια βυθισμένα στο σκότος.

Δακρύζουν για σένα.

Κοίτα με.

Αν σήμαινα ποτέ κάτι για σένα γύρνα εμπρός μου και κοίτα με.

Κλαίει ο ουρανός και βρέχει απόψε.

Μα εσύ δεν με κοιτάς.

Μόνο φεύγεις.

Φεύγεις μακριά μου.

Κοίτα με.

Aλησμόνητη Ιθάκη

Ιθάκη αλησμόνητη απ’το νού μου δεν σε βγάζω.

Βασιλεύεις στα όνειρα μου είτε κοιμάμαι είτε οχι.

Σε είχα μεσ’τα χέρια μου και σ’άφησα να φύγεις.

Και οι τύψεις τρώνε τώρα πια τα σωθικά μου.

Όπου και αν πάω μπροστά μου πάντα είσαι.

Μαζί μου κουβαλάω λίγη απο την γή σου.

Και σε σκέφτομαι τα βράδια.

Και όπως πέφτει το φεγγάρι πάνω στο ρουμπίνι της μοναξιάς μου,

λάμπει φεγγαροκόκκινο το στέμμα μου απο άχυρα.

Αχ αυτό το αχυρένιο στέμμα βαρύ είναι τώρα πιά,

στο μικρό μου το κεφάλι.

Βαρειές και οι τύχεις που το τυλίγουν, σαν φίδια εφιαλτικά.

Βαρεία και η θύμιση σου.

Ιθάκη μου αλησμόνητη.

Οδύνη.

Ντυμένη είσαι στα λευκά.

Το κύμα σε χτυπάει.

Η ανάσα σου βαριά.

Και η καρδιά σου σε πονάει.

Χαμένη είσαι πάλι στα σταυροδρόμια της ζωής.

Χαμένη είσαι πάλι.

Χωρίς να ξέρεις που θα βγείς.

Και αυτός απέναντι σου τώρα.

Ντυμένος μεσ’τα μαύρα.

Και όσο και αν το κύμα τον χτυπά,

Τα μάτια δεν κουνά.

Σε σένα τα ‘χει στρέψει.

Μήπως στερέψει ξαφνικά απο ζωή,

και δεν προλάβει να σου πει.

Πως οι μεγαλύτερες αλήθειες,

μας κρατάν μαζί ή απεγνωσμένα χώρια.

Θα είμαι εκεί

Θα είμαι εκεί,

όταν οι μνήμες σε στοιχειώνουν.

Θα είμαι εκεί

όταν οι φίλοι σε προδίδουν.

Θα είμαι εκεί

τις νύχτες τις μικρές και τις μεγάλες.

Θα είμαι εκεί

όταν η ζωή βγάλει φουρτούνα.

Και όταν θα πλέεις στης μοναξιάς το πλοίο,

θα κάθομαι στην πλώρη.

Καπετάνιος και οδηγός,

στης μοναξιάς εκείνο το γαλάζιο που πληγώνει.

Θα είμαι εκεί

Ο Λαβύρινθος του τέλους.

Χάθηκα και πάλι στον λαβύρινθο του τέλους κυνηγώντας έναν μύθο. Στριγγή καταραμένη η φωνή μου να φωνάζει. Ένα όνομα. Ξανά και ξανά. Μα οι Θεοί γύρναν την πλάτη στην θέα του ανθρωπάκου. Στην θέα οι Θεοί συνένοχοι δεν θα’ναι .Και η ηχώ ταξιδεύει σαν κατάρα. Βαθεία. Όλο και πιο βαθεία. Σέρνομαι στα βάθη του σκότους, εκεί που δεν έχει ζέστη μήτε ανθρώπους. Εκεί που η λήθη βασιλεύει. Σκοτεινή αφέντρα πεταμένων ονείρων και ψυχών. Μας περιγελά και μας καλωσορίζει στο κενό της κυριαρχίας της. Κλαίω. Θλιμμένος φωνάζω το όνομα σου μες το σκότος.

            Φωνάζω στους Θεούς. Οίκτο! Αναπαύστε την θλιμμένη μου καρδιά. Να ζώ δεν θέλω πια. Εκείνη ήταν η ζωή μου και η ψυχή μου. Ένας ένας με δείχνουν και με περιγελούν.Ο Θνητός που τρελάθηκε. Ο Θνητός που πίστεψε. Συνεχίζω κλαίγωντας πιο μέσα χωρίς σταματημό.Τα πόδια μου γυμνά ματώνουν απο την κρύα πέτρα. Τα χέρια μου σκισμένα με καίνε απο τον πόνο. Τίποτα όμως δεν με νοιάζει απ’ αυτά. Το όνομα σου ψυθιρίζω. Σιωπηλά και σιγανά. Λες και θα κατέβεις να με σώσεις. Γελιέμαι όμως.

            Τι ψάχνω εδώ κάτω να βρώ δεν ξέρω. Ούτε πως βρέθηκα εδώ γνωρίζω. Έτσι ξαφνικά. Σαν ένα σκοτεινό εφιάλτη που περιμένω να τελειώσει για να ξυπνήσω. Έτσι βρέθηκα εδώ στον σκοτεινό αυτόν λαβύρινθο. Να χάνομαι βαθειά στους διαδρόμους, χωρίς διέξοδο. Χωρίς ελπίδα.Θα πέθανα. Αυτό είναι.Θα πέθανα και αυτή είναι η κόλαση μου. Αιώνια μοναξιά και σκότος. Έρμαιο της λήθης και του πόνου. Τσακισμένη ψυχή, πεταμένη στα βάθη του Άδη. Αυτό είμαι τώρα πια. Μια σκιά περασμένων αναμνήσεων που επιστροφή δεν έχουν. Μια ζωή που έζησα μαζί σου. Κοντοστέκομαι στο σκοτάδι και θυμάμαι. Τα μάτια σου. Μεθυστικά οπως τα μυστικά της ανατολής. Τα μαλλιά σου. Αγέρωχα οπως η θαλασσινή ψυχή σου. Τα χείλη σου. Μουσική συμφωνία υπέρμετρης απόλαυσης. Και όπως σε φέρνω στο μυαλό μου καταφέρνω και χαμογελώ. Δειλά δειλά χαμογελώ. Και ξαφνικά δεν με νοιάζει ουτε που είμαι ουτε τι απέγινε. Ξαφνικά καταλαβαίνω την αξία αυτών που έζησα μαζί σου.

 Γελάω δυνατά τώρα σαν μικρό παιδάκι! Και όπως γελάω οι σκιές υποχωρούν και μια ηττημένη κραυγή ακούγεται απο τα βάθη του σκότους. Όλα φωτίζουν τώρα μα εγω γελώ με την καρδιά μου. Φωνάζω Σ’αγαπώ με όση δύναμη μου απομένει στο τσακισμένο  σώμα μου. Νιώθω τα μάτια μου να καίγονται και δειλά δειλά τα ανοίγω. Πάει το σκοτάδι, πάνε οι σκιές και ο φόβος. Μια οπτασία στέκεται μπροστά μου μα δεν βλέπω. Με τυφλώνει το καθάριο φώς της. Μου απλώνει το χερι... Το φως υποχωρεί και τότε διακρίνω... Σε βλέπω και ξεσπάω σε δάκρυα χαράς. Με άκουσες τελικά. Ήρθες να με σώσεις. Και γω σου δίνω το χέρι μου και όπως μου χαμογελάς, λέμε και ο ένας στον άλλον. Σ’αγαπώ...

Πεταλούδα

Αφιερωμένο στη Σοφία.

Σ’ευχαριστώ για την κριτική σου και την ειλικρίνεια σου.

Πέτα μακριά μικρή μου πεταλούδα σε άλλους τώρα κόσμους.
Πάνε εκεί που δεν μπορώ να έρθω.
Εκεί που θα΄σαι ευτυχισμένη και ποτέ ξανά θλιμμένη.
Εγώ εδώ θα σε θυμάμαι
Μια ανάμνηση γλυκεία μα και ενας πόνος στη καρδιά.
Πίσω μην κοιτάξεις.
Δεν θέλω να με δείς μήπως και τρομάξεις.
Δεν θέλω ποτέ να μάθεις πόσο σε αγάπησα.
Ούτε να με δείς να κλαίω.
Έτσι μπράβο!
Φύγε και κουβέντα άλλη μην μου πείς.
Μην νοιαστείς για μένα εκεί στην λήθη που θα είμαι.
Ξεχασμένος και μόνος θα κοιμάμαι.
Δικός σου όμως για πάντα.
Πρίν,τώρα, για πάντα.
Πέτα μίκρη μου πεταλούδα,πέτα.

Η Μεγάλη έξοδος

Θα φύγω μακριά.

Θα πάω τώρα πέρα.
Σε κόσμους γυάλινους και μπλέ.
Όπου όλα είναι ωραία.
Το Άστρο μου θα λάμψει πιο φωτεινό απο ποτέ.
Και η καρδιά μου η δόλια θα ευτυχήσει πάλι.
Σε γαλάζιο κύμα θα βουτήξω,
και σαν παιδί με τον αέρα θα τα βάλω.
Απο ευτυχία θα μεθύσω
και το κακό απο μέσα μου θα βγάλω.
Η ψυχή μου ελεύθερη μου θα τραγουδά οσα δεν είχε τραγουδήσει.
Οσα δεν μπόρεσε χρόνια τώρα πια να ξεστομίσει.
Μπρος σε σένα μοίρα υποκλίνομαι,
σκλάβος σου για πάντα.
Όσα δεν έτυχε να δω
θα τα ζήσω όλα τώρα.
Μα αν νομίζεις πως την ξέχασα γελιέσαι τώρα μοίρα.
Και αυτήν που πάντα αγαπώ θα αγαπώ και τώρα.
Θα φύγω τώρα μακριά.
Θα πάω τώρα πέρα.
Σε κόσμους γυάλινους και μπλέ.
‘Οπου όλα είναι ωραία.

Σιωπή

Η σιωπή σου με καλεί τα βράδυα του θανάτου.

Τα βράδια που η ψυχή πεθαίνει μόνη.
Τα βράδια που σε χρειάζομαι να άφησω την πνοή μου.
Και ήσυχος να φύγω μακριά πέρα στα ψηλά εκείνα στάχυα.
Η σιωπή σου με καλεί τα βράδυα της χαράς.
Σιωπηλό κοινωνό της ευτυχίας σου με κάνεις.
Και η καρδιά μου πεταρίζει στην σκέψη της δικής σου ευτυχίας.
Η σιωπή σου με καλεί τα βράδυα που πονάς.
Τα βράδια που οι σκέψεις σου με ζητάνε.
Και εγω έρχομαι νοερά μεσ’το μυαλό σου.
Και ύστερα η σιωπή.
Η σιωπή των σκέψεων.
Η σιωπή των συναισθημάτων.
Η σιωπή της αγάπης.
Μονάχα σιωπή τώρα πια.