Έρεβος.

Για Σένα.

Εκεί γεννήθηκες.
Σε αυτό το μαύρο αβυσσαλέο σκοτάδι.
Με μια έκρηξη στο Έρεβος ανέπνευσες.
Την πρώτη σου μοιραία αναπνοή.
Εκεί έζησες.
Στην μαύρη χώρα των δαιμόνων.
Εκεί οπού η ψυχή είναι νέκταρ και αμβροσία.
Και οι επιθυμίες είναι κόρες αμαρτωλές.
Εκεί αγάπησες.
Μέσα στο σκοτάδι άκουσες μελωδική φωνή.
Καθάρια ύπαρξη γνώρισες.
Που έφερε τα δώρα της σελήνης.
Εκεί πρόδωσες.
Και τον άγγελο σου πέταξες.
Τσαλακωμένο τώρα πιά παλιό χαρτί.
Εκεί πέθανες.
Το λάθος σου αντηχούσε μια ζωή.
Μια ζωή τυχαία γεμάτη θάνατο πολύ.
Και εσύ πέταξες το πιο πολύτιμο σου δώρο.
Αυτή.
Την κόρη της σελήνης.
Πέθανες εκεί που γεννήθηκες.
Με μια έκρηξη στο Έρεβος άφησες.
Την τελευταία σου πνοή.

Το Τέλος

Αφιερωμένο στην Γεωργία, το Αστέρι που θέλει να ζήσει!


Όλα τα όνειρα  σκόρπισαν.
Νεραιδόσκονη πεταμένη στον αιθέρα.
Όλες οι επιθυμίες πέταξαν.
Πουλιά ελεύθερα να αρμενίζουν στον αέρα.
Και το τέλος πάντα στην ώρα του.
Το ραντεβού στο οποίο κανένας δεν θα αργήσει.
Στέκεται τώρα εκεί πέρα.
Σε μια παραλία βυθισμένη στο ημίφως.
Στο μέτριο και ενδιάμεσο που τόσο πολύ σιχαίνεται.
Ούτε φώς μήτε σκοτάδι.
Ούτε ελπίδα μήτε αγάπη.
Μονάχα ο ωκεανός της μοναξιάς που απλώνεται.
Τον είχε διανύσει ήδη μια φορά.
Στην ιερή αναζήτηση του.
Τώρα θα πνιγεί σε αυτόν.
Και τα λάθη που έκανε θα τα σκορπίσει στα σκοτεινά νερά του.
Την θύμηση του θα εξαφανίσει απο καρδιές και ανθρώπους.
Όλες του οι αμαρτίες γυμνές και ελεύθερες.
Στην κρίση των Θεών.
Στην κρίση των ανθρώπων.
Και όπως βουτάει στα σκοτεινά νερά, δειλά κοιτάει πέρα.
Το νερό ανεβαίνει μα αυτός δεν σταματά.
Κάτι χρυσό στο βάθος διακρίνει.
Ανατέλλει...
Μα για κείνον είναι πια πολύ αργά.
Ήρθε το τέλος.

Διαχρονική αλήθεια

Υπάρχει μια διαχρονική αλήθεια.
Δεν βρίσκεται σε κάποιο αέναο πλέγμα μισοσκότεινων σκέψεων.
Ούτε σε κάποιο μελιστάλακτο τοπίο.
Βρίσκεται εκεί ακριβώς που την τοποθέτησα.
Στην καρδιά σου.
Εκεί που η μοίρες πλέξαν ευτυχία μαζί και δυστυχία.
Ισάξια και ανυπότακτα.
Και η αλήθεια αυτή έχει χροιά αιώνια.
Όπως οι πιο πιστές και αληθινές υποσχέσεις.
Όπως και το νόημα της.
Η αγάπη μου για σένα όρια αρνείται να γνωρίσει.
Και μελωδικά ψέλνει τον έρωτα της τα βράδια που δακρύζει.
Υπάρχει μια αλήθεια που οι λέξεις δύσκολα αποτυπώνουν.
Λες και αν με λόγια την εκφράσεις την μειώνεις.
Ή την φυλακίζεις σαν θεριό μέσα σε κλουβί.
Υπάρχει μια αλήθεια.
Μια ιερή διαχρονική αλήθεια.
Σε αγαπώ.
Κρίμα που εσύ δεν το ξέρεις.
Παρόλο που υπάρχει μες ‘την καρδιά σου.
Και ακόμα και ο κόσμος να ραγίσει.
Και ακόμα και αν ζήσουμε το τέλος.
Να θυμάσαι την αλήθεια αυτή.
Την αλήθεια της καρδιάς μου.

Παιδιά της νύκτας

Hμαστε τα παιδιά της νύκτας.
Τα πρόσωπα δεν δείχνουμε μήτε στην μέρα,μήτε στον ήλιο.
Ήμαστε τα παιδιά της νύκτας.
Τραγούδι μας η μοναξιά, παρέα μας το σκότος.
Ήμαστε τα παιδιά της νύκτας.
Υπάρχουμε τριγύρω σου μα εσύ δεν μας προσέχεις.
Οι σκίες μας σαν όνειρα τα βράδια ξεγλιστράνε.
Και οι ψυχές μας την νύχτα θρηνούν.
Όσα η μέρα τους πήρε μακριά.
Ήμαστε τα παιδιά της νύκτας.
Και απόψε σε καλωσορίζουμε στην σκοτεινή αγκαλιά μας.
Καλώς ήλθες...

Άνθρωπε

Ξύπνησα και βρήκα έναν κόσμο βυθισμένο στο σκοτάδι.
Ανήμπορες ανθρώπινες μορφές σαν τρωγλοδύτες περιφέρονται.
Χωρίς σκοπό και αιτία.
Χωρίς ελπίδα.
Έσβησε το φως της ψυχής τους και γίνανε φαντάσματα.
Τα βράδια ουρλιάζουν και βογκάνε τον πόνο τους στα ουράνια.
Ανάμεσα τους περιδιαβαίνω και η ψύχη μου αρρωσταίνει.
Και αναρωτιέμαι πως καταντήσαμε ανήμποροι και αμέτοχοι.
Εχθροί του ίδιου μας του εαυτού.
Καταραμένοι άνθρωποι.
Ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι πάντα προχωράμε.
Παιδιά και των δύο.
Κληρονόμοι όμως κανενός.
Ούτε φως μα ούτε και σκοτάδι στην ψυχή μας.
Μονάχα κάτι ανάμεσα.
Κάτι χυδαίο και δειλό.
Υπάρχει ελπίδα;
Υπάρχει μέλλον;
Η μας περιμένει μόνο η σκόνη της ανάμνησης μας;
Απλωμένη στα βάθη του χρόνου σαν πέπλο αιώνιο.
Ω άνθρωπε!
Εσύ απο όλη την δημιουργία!
Είθε να διαλέξεις τι θα είσαι.
Φως η σκοτάδι;
Ελπίδα η καταδίκη;
Είθε.

Φίλα με

Φίλα με όταν ο ήλιος ξημερώσει και η μέρα δώσει νόημα στην ζωή.

Φίλα με όπως τα κύματα κοιτάμε και χάνεται στο βάθος η ψυχή.

Κράτα με λες και το αύριο δεν θα’ρθει.
Λες και οι χειμώνες τέλειωσαν για μένα τώρα πια.

Γλυκό μου βάσανο και δέος.

Να κολυμπήσω ασε με στο γαλάζιο της ψυχής σου.

Να σε λατρέψω δώσε μου μια ευκαιρία μόνο.

Φίλα με και την πλάτη μην γυρνάς να φύγεις.

Κάθε φορά τον ήλιο παίρνεις μακριά, μαζί του και τα άστρα.

Και η ψυχή μου μένει μόνη να λαχταρά.

Ένα σου φιλί.

Φίλα με.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ

Αγαπητοί μου φίλοι.Ελπίζω να είστε καλά.Μετά απο 42 ποιήματα νίωθω την ανάγκη να σας πώ ένα μεγάλο ευχαριστώ. Τους τελευταίους 9 μήνες ασχολήθηκα με το Blog αυτό. Όλο αυτό το διάστημα πόλλοι απο εσάς ήρθατε σε επαφή μαζί μου και μου δώσατε κουράγιο να συνεχίσω. Μου δώσατε συμβουλές και μου είπατε λόγια θερμά για να συνεχίσω. Δεν θεωρώ οτι γράφω καλή ποίηση. Προς θεού. Το αντίθετο. Αλλά για τον χρόνο που αφιερώνετε στην σελίδα αυτή σας ευχαριστώ. Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τους φίλους μου, χωρίς την εμψύχωση των οποίων δεν θα έγραφα απο ένα σημείο και μετά. Μέσα απο την διαδικασία της διατήρησης του Blog αυτού ανακάλυψα πολλά πράγματα για τον εαυτό μου. Κατά μια έννοια η ποίηση με δίδαξε. Το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα ειναι η δύναμη της συγχώρεσης. Και άν θέλω να σας πώ κάτι είναι αυτό. Να συγχωρείτε του ανθρώπους που αγαπάτε.Οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν απο την μία μέρα στην άλλη. Θέλουν χρόνο. Να δίνετε ευκαιρίες και να αγαπάτε. Νά ‘στε καλά. Τα λέμε...

Τα δάκρυα του ουρανού

Δακρύζει ο ουρανός και την θλίψη του ξορκίζει με πικρή βροχή.

Κοιτάει εμάς, και κλαίει μην γνωρίζοντας τι άλλο να κάνει.

Εγώ εδώ στο πουθένα και εσύ εκεί στην άλλη όχθη.

Την ευτυχία είχες πει πως ήθελες να βρείς στην χώρα πέρα απ’το όνειρο.

Στη χώρα που τα βάσανα γίνονται μελιστάλακτα τραγούδια και δεν είμαι πουθενά.

Εγώ έμεινα εδώ.

Να αναπολώ μέρες περασμένες, μέρες φυλακισμένες για πάντα στον χρόνο.

Να αναπολώ εσένα.

Εύχομαι να βρήκες την ευτυχία γιατί εγώ την έχασα.

Την έχασα για πάντα.

Σ’έχασα για παντα.

Δακρύζει ο ουρανός απόψε.

Δακρύζω και γω.

Καληνύχτα.

Σ’αγαπώ

Έψαξα μάταια να σε βρώ σε άδειες πόλεις.

Φωνάζοντας το όνομα σου μες’την νύχτα.

Μα η φωνή μου έπεσε βουβή στους άδειους δρόμους.

Γιατί δεν ανατέλει αναρωτήθηκα,στην πόλη αυτή που ψάχνω.

Γιατί όμως να ανατείλει;

Χωρίς εσένα λόγος δεν υπάρχει.

Άδεια και έρημα τα πάντα χωρίς λόγο και αιτία.

Στην πόλη αυτή μείναμε δυό.

Εγώ και η μοναξιά μου.

Να φωνάζουμε το όνομα σου μες’ τους άδειους δρόμους.

Τόσα θέλω να σου πώ...

Μα πιο πολύ απ’όλα σ’αγαπώ.

Πιο πολύ απ’ολα αυτό.

Το σ’αγαπώ.

Δέος

Βαδίζει στον δρόμο του δέους με σκοπό να βρεί την αλήθεια.

Γύρω του σκιές διαβολικές τρεμοπαίζουν στο σκοτεινό ημίφως.

Τον ζώνει ζοφερή ομίχλη όπως προχωράει.

Μα αυτός δεν φοβάται.

Θαραλλέος και ατρόμητος στο σκοτάδι μέσα πέφτει.

Αντίπερα ένα ουρλιαχτό και ένας θρήνος.

Και ο δρόμος ολοένα και θεριεύει.

Μα αυτός δεν φοβάται.

Σκοπό έχει να βρεί την αλήθεια.

Και η αλήθεια οδηγεί μέσα απ΄τον δρόμο του δέους.