Η πόρτα χτυπάει.
Σε ώρα μικρή.
Σκοτάδι υπάρχει.
Ήρθες και 'συ.
Τι θέλεις;
Τι ζητάς;
Έδωσα.
Ψυχή και σώμα.
Έδωσα.
Κενός, μονάχος έμεινα.
Έδωσα.
Φύγε.
Στο τέλος μάρτυρες δεν θέλω.

Ω ξένε!

Τρέχα να αναγγείλεις στην νύχτα,

πως εδώ πέθανα.

Για χάρη της.

Φορώντας τον πορφυρό χιτώνα

του έρωτα.

Για χάρη σου.

Εξέπνευσα.

Μήτε τα φύλλα, τα δέντρα,

μήτε ο ουρανός και η γη.

Οι οικοδομές, τα κτήρια,

μήτε ατσάλινα θεριά.

Τίποτα απ’αυτά να κρύψει δεν μπορεί.

Το μεγαλείο ενος άνδρα.

Που αγαπά χωρίς ντροπή,

και ανασαίνει κάθε χτύπο

σαν να είναι ο τελευταίος.

Που στην χαραυγή δακρύζει

και στην δύση λυπάται.

Αφέντη δεν χρειάζεται.

Τα στήθια του αρκούν.

Και ο θάνατος φοβάται,

κοντά του να βρεθεί.

Αλίμονο Σαϊγκο.

Θαρρώ πως δροσοσταλίδες γίναμε.

Που καταφύγιο δεν βρίσκουν.

Γεννήθηκε μια ιδέα,

μια πρόστυχη και άυπνη βραδιά.

Κυματισμοί στο χάος,

απο κάτι ερωτευμένες ψυχές.

Μουγκρίζει η θάλασσα της αναμονής.

Και ‘μεις τα πόμολα γυρνάμε άσκοπα.

Κλειδωμένες πόρτες/ψυχές/συνειδήσεις.

Μα μια ιδέα γεννήθηκε.

Διέξοδο να βρεί γυρεύει.

Απο το στήθος του μυαλού απογαλακτίστηκε.

Σύρθηκε.

Βόγκηξε.

Μα κανείς δεν άκουσε/νοιάστηκε/πίστεψε.

Ώσπου η ιδέα πέθανε το χάραμα.

Σαν ξύπνησε το χάος.

Και ηρέμησε η αταξία.

Και βουτήξαμε ξανά στην ψευτιά.

Την καθημερινή.

Ξεκλείδωσαν οι πόρτες.

Οι ψυχές.

Οι συνειδήσεις.

Ξεχύθηκαν.

Και η ζωή συνεχίζεται.

Για να κηδέψεις ενα όνειρο,

πρέπει πρώτα να το κάνεις.

Σαν ιδέα, σαν πνοή.

Σχηματισμός.

Σαν σμήνος.

Μετά πρέπει να πράξεις τα απαραίτητα.

Ξέρεις μωρε.

Ελπίδα, τόλμη και μεράκι.

Μέχρι που εκείνο αυτοκτονεί.

Μέχρι που τα αστέρια την πλάτη τους

γυρνάνε.

Και μένεις μόνος.

“Τι ξύλο θα βάλουμε;”

Ρωτάει το κοράκι.

“Βάλε ελπίδα.”

Στο τέλος όλα ταιριαστά να είναι.

Σαν σχηματισμός.

Σαν σμήνος.

Απο σκόνη/ονείρου/τολμηρού.

Δεν γαμιέται.

Ξανά απ’την αρχή.

Lucy

Σχεδόν πέθανα ρουφώντας,

τον καπνό σου.

Μαδάνε τα αστέρια σου απόψε.

Μοναχικά καίγονται στα μάτια μου.

Συντροφεύουμε στην κάπνα.

Το πάτωμα ξύλινο.

Τρίζει.

Στο τζάμι αποτυπώνεται,

η λάμψη σου.

Και’γω πεθαίνω.

Τα αστέρια σου πεθαίνουν.

Τι ελπίδα έχει πες μου,

η ύπαρξη;

Τι λόγο;

Γιατί δεν θυμάσαι τίποτα πια;

Καίς τα πάντα.

Σχεδόν πέθανα ρουφώντας

την οδύνη σου.

Αλλά σηκώθηκα.

Νομίζω πως μου φτάνει η δική μου,

για να αυτοκτονήσω χίλιες λέξεις.

Διαλέγω δύο/Μου λείπεις.

Άλλες δύο/Σ’αγαπώ.

Σκοτάδι.

Αδιάφορη

Σκοτάδι.

Φως.

Καταραμένες αντιφάσεις.

Το μόνο γκρίζο στην ζωή μου,

αυτό τη πόλης.

Όπως σε κοιτώ.

Όπως σε ακούω.

Κλαίω.

Τα δάκρυα μέσα μου.

Θερίζουν θύελλες,

χρόνια σπαρμένες τώρα.

Αγκάλιασε με.

Και άσε αυτήν την ρημαδιασμένη

στιγμή να παγώσει.

Σαν μια χιονονιφάδα.

Στο φτερό μιας πεταλούδας.

Που πάγωσε.

Στον χρόνο.

Και σιωπηλά ούρλιαξε τον θάνατο της.

Στην γαμημένη αδιάφορη ανθρωπότητα.

Τον άνθρωπο δεν το νοιάζει που πάνε τα σκατά του.
Αρκεί να μην τα βλέπει.
Το ίδιο και με τα δάκρυα σου.
Μην κλαίς.
Δεν νοιάζεται.
Μην πεθαίνεις.
Ζήσε.

Θα περάσει

Πάντα ήταν έτσι.

Φλεγματική.

Πραγματικότητα την είπαν.

Ποτέ μια πουτάνα,

δεν είχε πιο ταιριαστό όνομα.

Και 'μεις πονάμε.

Βογκάμε.

Ερπετά που σέρνονται,

στα υγρά πεζοδρόμια.

Στα παγκάκια.

Στα ξένα χείλη.

Τι νόμιζες ρε άθλιε;

Ότι θα άφηνες παρακαταθήκη τρανή;

Όχι.

Σύρθηκες στην ματαιοδοξία σου.

Έτσι την είπαν.

Και αυτή του επαγγέλματος.

Σώπα, σώπα.

Μην κλαις.

Εδώ στην άκρη που είσαι.

Μην φοβηθείς.

Χαμογέλα μαλάκα.

Και πέσε.

Απο αυτό το όνειρο μαλακά,

να σηκωθείς σου εύχομαι.

Ένα όνειρο είναι δαύτη.

Η πραγματικότητα.

Θα περάσει.

Περαστικές Ομοβροντίες

Σε τζάμι επάνω.

Κολλάει το βλέμμα.

Περαστικές ομοβροντίες,

χαμένων ψυχών.

Βουλιάζουμε.

Στην απάνθρωπη δυσπλασία,

της ψυχής μας.

Έργο ημιτελές.

Που είσαι κτίστη;

Που είσαι Πατέρα;

Μόνο βροχή στέλνεις.

Μόνο σιωπή.

Τα δάκρυα δεν ξεπλένουν.

Κυλάει το σκότος.

Νωχελικά.

Ωμά.

Λάμψεις/ψυχές/μάτια

στο σκότος δοσμένα.

Κολλάει το βλέμμα.

Απόψε με θλίψη.

Δυο μάτια σου λένε,

όσα τα χείλη δεν είπανε ποτέ.

Σ'αγαπάω/μου λείπεις/φοβάμαι/

πονάω/κλαίω/γιατί

Ας είναι αυτή η κηδεία μας.

Και ο επιτάφιος μας.

Μύρισε η γαζία στην γωνία.

Στο τζάμι έμεινε το αποτύπωμα.

Της καταραμένης/άδοξης/πουτάνας/

ψυχής μου.

Σ'αγαπώ/Σε μισώ/

Λάμψη