Ο Λαβύρινθος του τέλους.

Χάθηκα και πάλι στον λαβύρινθο του τέλους κυνηγώντας έναν μύθο. Στριγγή καταραμένη η φωνή μου να φωνάζει. Ένα όνομα. Ξανά και ξανά. Μα οι Θεοί γύρναν την πλάτη στην θέα του ανθρωπάκου. Στην θέα οι Θεοί συνένοχοι δεν θα’ναι .Και η ηχώ ταξιδεύει σαν κατάρα. Βαθεία. Όλο και πιο βαθεία. Σέρνομαι στα βάθη του σκότους, εκεί που δεν έχει ζέστη μήτε ανθρώπους. Εκεί που η λήθη βασιλεύει. Σκοτεινή αφέντρα πεταμένων ονείρων και ψυχών. Μας περιγελά και μας καλωσορίζει στο κενό της κυριαρχίας της. Κλαίω. Θλιμμένος φωνάζω το όνομα σου μες το σκότος.

            Φωνάζω στους Θεούς. Οίκτο! Αναπαύστε την θλιμμένη μου καρδιά. Να ζώ δεν θέλω πια. Εκείνη ήταν η ζωή μου και η ψυχή μου. Ένας ένας με δείχνουν και με περιγελούν.Ο Θνητός που τρελάθηκε. Ο Θνητός που πίστεψε. Συνεχίζω κλαίγωντας πιο μέσα χωρίς σταματημό.Τα πόδια μου γυμνά ματώνουν απο την κρύα πέτρα. Τα χέρια μου σκισμένα με καίνε απο τον πόνο. Τίποτα όμως δεν με νοιάζει απ’ αυτά. Το όνομα σου ψυθιρίζω. Σιωπηλά και σιγανά. Λες και θα κατέβεις να με σώσεις. Γελιέμαι όμως.

            Τι ψάχνω εδώ κάτω να βρώ δεν ξέρω. Ούτε πως βρέθηκα εδώ γνωρίζω. Έτσι ξαφνικά. Σαν ένα σκοτεινό εφιάλτη που περιμένω να τελειώσει για να ξυπνήσω. Έτσι βρέθηκα εδώ στον σκοτεινό αυτόν λαβύρινθο. Να χάνομαι βαθειά στους διαδρόμους, χωρίς διέξοδο. Χωρίς ελπίδα.Θα πέθανα. Αυτό είναι.Θα πέθανα και αυτή είναι η κόλαση μου. Αιώνια μοναξιά και σκότος. Έρμαιο της λήθης και του πόνου. Τσακισμένη ψυχή, πεταμένη στα βάθη του Άδη. Αυτό είμαι τώρα πια. Μια σκιά περασμένων αναμνήσεων που επιστροφή δεν έχουν. Μια ζωή που έζησα μαζί σου. Κοντοστέκομαι στο σκοτάδι και θυμάμαι. Τα μάτια σου. Μεθυστικά οπως τα μυστικά της ανατολής. Τα μαλλιά σου. Αγέρωχα οπως η θαλασσινή ψυχή σου. Τα χείλη σου. Μουσική συμφωνία υπέρμετρης απόλαυσης. Και όπως σε φέρνω στο μυαλό μου καταφέρνω και χαμογελώ. Δειλά δειλά χαμογελώ. Και ξαφνικά δεν με νοιάζει ουτε που είμαι ουτε τι απέγινε. Ξαφνικά καταλαβαίνω την αξία αυτών που έζησα μαζί σου.

 Γελάω δυνατά τώρα σαν μικρό παιδάκι! Και όπως γελάω οι σκιές υποχωρούν και μια ηττημένη κραυγή ακούγεται απο τα βάθη του σκότους. Όλα φωτίζουν τώρα μα εγω γελώ με την καρδιά μου. Φωνάζω Σ’αγαπώ με όση δύναμη μου απομένει στο τσακισμένο  σώμα μου. Νιώθω τα μάτια μου να καίγονται και δειλά δειλά τα ανοίγω. Πάει το σκοτάδι, πάνε οι σκιές και ο φόβος. Μια οπτασία στέκεται μπροστά μου μα δεν βλέπω. Με τυφλώνει το καθάριο φώς της. Μου απλώνει το χερι... Το φως υποχωρεί και τότε διακρίνω... Σε βλέπω και ξεσπάω σε δάκρυα χαράς. Με άκουσες τελικά. Ήρθες να με σώσεις. Και γω σου δίνω το χέρι μου και όπως μου χαμογελάς, λέμε και ο ένας στον άλλον. Σ’αγαπώ...

Πεταλούδα

Αφιερωμένο στη Σοφία.

Σ’ευχαριστώ για την κριτική σου και την ειλικρίνεια σου.

Πέτα μακριά μικρή μου πεταλούδα σε άλλους τώρα κόσμους.
Πάνε εκεί που δεν μπορώ να έρθω.
Εκεί που θα΄σαι ευτυχισμένη και ποτέ ξανά θλιμμένη.
Εγώ εδώ θα σε θυμάμαι
Μια ανάμνηση γλυκεία μα και ενας πόνος στη καρδιά.
Πίσω μην κοιτάξεις.
Δεν θέλω να με δείς μήπως και τρομάξεις.
Δεν θέλω ποτέ να μάθεις πόσο σε αγάπησα.
Ούτε να με δείς να κλαίω.
Έτσι μπράβο!
Φύγε και κουβέντα άλλη μην μου πείς.
Μην νοιαστείς για μένα εκεί στην λήθη που θα είμαι.
Ξεχασμένος και μόνος θα κοιμάμαι.
Δικός σου όμως για πάντα.
Πρίν,τώρα, για πάντα.
Πέτα μίκρη μου πεταλούδα,πέτα.

Η Μεγάλη έξοδος

Θα φύγω μακριά.

Θα πάω τώρα πέρα.
Σε κόσμους γυάλινους και μπλέ.
Όπου όλα είναι ωραία.
Το Άστρο μου θα λάμψει πιο φωτεινό απο ποτέ.
Και η καρδιά μου η δόλια θα ευτυχήσει πάλι.
Σε γαλάζιο κύμα θα βουτήξω,
και σαν παιδί με τον αέρα θα τα βάλω.
Απο ευτυχία θα μεθύσω
και το κακό απο μέσα μου θα βγάλω.
Η ψυχή μου ελεύθερη μου θα τραγουδά οσα δεν είχε τραγουδήσει.
Οσα δεν μπόρεσε χρόνια τώρα πια να ξεστομίσει.
Μπρος σε σένα μοίρα υποκλίνομαι,
σκλάβος σου για πάντα.
Όσα δεν έτυχε να δω
θα τα ζήσω όλα τώρα.
Μα αν νομίζεις πως την ξέχασα γελιέσαι τώρα μοίρα.
Και αυτήν που πάντα αγαπώ θα αγαπώ και τώρα.
Θα φύγω τώρα μακριά.
Θα πάω τώρα πέρα.
Σε κόσμους γυάλινους και μπλέ.
‘Οπου όλα είναι ωραία.

Σιωπή

Η σιωπή σου με καλεί τα βράδυα του θανάτου.

Τα βράδια που η ψυχή πεθαίνει μόνη.
Τα βράδια που σε χρειάζομαι να άφησω την πνοή μου.
Και ήσυχος να φύγω μακριά πέρα στα ψηλά εκείνα στάχυα.
Η σιωπή σου με καλεί τα βράδυα της χαράς.
Σιωπηλό κοινωνό της ευτυχίας σου με κάνεις.
Και η καρδιά μου πεταρίζει στην σκέψη της δικής σου ευτυχίας.
Η σιωπή σου με καλεί τα βράδυα που πονάς.
Τα βράδια που οι σκέψεις σου με ζητάνε.
Και εγω έρχομαι νοερά μεσ’το μυαλό σου.
Και ύστερα η σιωπή.
Η σιωπή των σκέψεων.
Η σιωπή των συναισθημάτων.
Η σιωπή της αγάπης.
Μονάχα σιωπή τώρα πια.

Σκιές την νύχτα

Την μορφή σου είδα να περνάει μπροστά μου και να χάνεται.

Όπως οι σκιές χάνονται την νύχτα.
Σε ενα μισοξεχασμένο όνειρο το όνομα σου άκουσα.
Σαν μια ηχώ που βγαίνει απο τα βάθη.
Είπα θα σε ψάξω.
Στα βάθη του μυαλού μου θα κοιτάξω.
Μήπως και είσαι ακόμα εκεί.
Μήπως έμεινε λίγη απο την αγάπη σου.
Μα σαν παιδί κοροιδεύω τον εαυτό μου.
Αυτό το τρένο το έχασα.
Κατάλαβα αργά όλα όσα μου είχες πεί.
Κατάλαβα αργά πόσο δίκιο είχες.
Βασιλιάς τώρα έμεινα στο άδειο μου παλάτι.
Να αναπολώ όσα ζήσαμε.
Μονάχος μου να κάθομαι με μια φωτογραφία.
Καιρών ευτυχισμένων που ήμουν αγγαλιά σου.
Στιγμών που για πάντα έχασα.
Την μορφή σου είδα σε ενα όνειρο.
Και ξοπίσω της τρέχω να την βρώ.
Φωνάζω το όνομα σου να με σώσει.
Απο το σκοτάδι να με πάρει και να με παραδώσει.
Στο φως σου το αιώνιο.
Μα όπως οι σκιές την νύχτα έτσι χάθηκες και συ.
Και ’γω έμεινα μόνος να φωνάζω το όνομα σου.

Ασυμβίβαστη καρδιά

Ασυμβίβαστη καρδιά μου.
Κλείνω τα μάτια και σε ακούω να χτυπάς.
Βράδυα σαν και αυτό πάλι χτυπάς μονάχη.
Σε πρόδωσε ο ίδιος σου ο εαυτός.
Μιας και ήσουν μεγάλη αρκετά για να τους αγαπήσεις όλους.
Που ειναι τώρα όλοι αυτοί;
Χαμένοι στο καρναβάλι των ψυχών τους.
Χαμένοι μεσ’την πίκρα και την κακία τους.
Και ’συ καρδούλα μου χτυπάς μονάχη.
Γιατί έκανες το λάθος να αγαπήσεις τους ανθρώπους.
Γιατί έκανες το λάθος να πιστέψεις στους ανθρώπους.
Χτύπα όμως τώρα και μην σταματάς.
Συνέχισε να δίνεις ζωή σε τούτο ’δω το σώμα.
Γιατί την ελπίδα που κρύβεις μέσα σου κανένας δεν μπορεί να σου την πάρει.
Χτύπα και δείξε σε όλους τι πραγματικά σημαίνει ζωή.
Ίσως κάποτε μάθουν οι άνθρωποι τι σημαίνει να ζείς πραγματικά.
Ίσως πάλι όχι.
Χτύπα και μην σταματάς.
Ασυμβίβαστη καρδιά μου.

6:30

Πάλι ξημέρωσε.

Ανοίγω τα μάτια μου σιγά σιγά.
6:30.
Πάντα το ρολόι δείχνει 6:30.
Αυτήν την ώρα ξυπνάω
και στις σκέψεις μου,λές καλημέρα.
Κάθε μέρα την ίδια ώρα ξυπνάω,
και στο μπαλκόνι βγαίνω και κοιτάω.
Κοιτάω την μια ανατολή μετά την άλλη.
Κάθε μια ομορφότερη απο την άλλη.
Κάθε μια μου θυμίζει εσένα.
Τι σημασία έχει που κάθε βράδι πεθαίνω;
Σαν έρθει το πρωί ξαναγεννιέμαι.
Σαν έρθει το πρωί ελπίζω.
Μου ’μαθες να μην φοβάμαι τον ήλιο.
Έτσι και ’γω έπαψα να φοβάμαι.
Πίσω απο τις κεραίες ξεπροβάλλει ο ήλιος.
Μπροστά του υποκλίνομαι και σιγά σιγά τα μάτια κλείνω.
Μια λέξη σιγοψυθιρίζω,με την ευχή μου να σε φθάσει.
Το χώρο και τον χρόνο να διασχίσει και στο μυαλό σου να πετάξει.
Ευχαριστώ.
Που με ’μαθες να πιστεύω και να ονειρεύομαι.
Να μην φοβάμαι τον ήλιο και περήφανα να περπατώ.
Όπου και αν είσαι σ’αγαπώ,πριν,τώρα,για πάντα.
6:30.
Ευχαριστώ.

Το ποτάμι των ονείρων

Κολυμπάω στο ποτάμι των ονείρων μου.

Φτιαγμένο απο δάκρυα χυμένα μεσ’την νύχτα.
Πλασμένο απο τις σκέψεις μου για σένα.
Γλυκό μαρτύριο τα άπιαστα όνειρα.
Όπως κολυμπάω κλαίω κι άλλο
και το ποτάμι ολοένα και φουσκώνει.
Χαμένος όπως είμαι μέσ’τα δάκρυα
σε φωνάζω να με σώσεις.
Μα εσύ δεν με ακούς.
Και ’γω βυθίζομαι ολοένα και πιο κάτω.
Βαθειά μέσα σε αυτό το ποτάμι.
Το ποτάμι των ονείρων μου.

Σιωπή και Μοναξιά

Μόνος περπατώ σε χίλιους δρόμους
και η βροχή με χτυπάει αλύπητα.
Κάθε σταγόνα μια ανάμνηση που πονάει.
Κάθε σταγόνα μια λέξη που δεν πρόλαβα να πω.
Στην άγονη ερημιά ουρλιάζω το όνομα σου.
Μου απαντάει η σιωπή.
Μόνο αυτή μου απαντάει.
Μόνο αυτή με συντροφεύει.
Εκτός απο τα βράδια που έρχεται η μοναξιά παρέα.
Έρχονται σαν φίλοι απο τα πάλια.
Και ’γω ο κακομοίρης τους λέω για σένα.
Μόνο για σένα.
Πάντα για σένα.

Πάγωσα

Πάγωσα χωρίς την αγάπη σου.
Γέρασα και ξέφτισα.
Σαν την Ιτιά που την χτυπάει ο άνεμος.
Έσβυσα χωρίς την πνοή σου.
Όπως σβύνω τα τσιγάρα ένα ένα.
Αργά και βασανιστικά τα βράδια
που φωνάζω το όνομα σου.
Αν είχα μια ευχή θα ευχόμουν εσένα.
Και αν είχα δεύτερη θα την έδινα αλλού.
Γιατί θα ήμουν πλήρης.
Άραγε...
Γιατί να σε αγαπάω τόσο;
Γιατί να ουρλιάζει η ψυχή μου για σένα;
Μυστήριο όνειρο είναι η ζωή.
Μυστήρια και η αγάπη όταν την νιώθεις μόνος.
Η ζωή μου τελειώνει.
Γλυκό μου όνειρο θα σε αγαπώ για πάντα.