Αναπνοή

Θρηνεί μέσα στη νύχτα και φωνάζει.

Η φωνή του η μελωδία του χαμού.

Τα μάτια του πυρωμένες αμαρτίες,

βουτηγμένες μεσ’ την θλίψη και τον πόνο.

Αργά αναπνέει τώρα που έμεινε μονάχος.

Τα λόγια κάποιου ξένου ξαναφέρνει στο μυαλό του.

‘Η Ζωή διαρκεί όσο μια αναπνοή. Κοίτα να αναπνεύσεις βαθειά’.

Τόσα χρόνια ήξερε τα λόγια.

Μα στο τέλος μόνο βρήκε την σοφία.

Στο τέλος μόνο τα κατάλαβε.

Μα τώρα πιά έμεινε απο οξυγόνο.

Έμεινε απο ζωή.

Απο αναπνοή.

Μικρή Γιορτή

Μικρή γιορτή έλαβε χώρα.

Μια ανάμνηση στερνή του αποχωρισμού την ώρα.

Και οι καρδιές μας βαριές.

Αντίο πως να πείς;

Πως να το ξεστομίσεις;

Βγαίνω στο μπαλκόνι να ανάψω ενα τσιγάρο.

Μήπως τον πόνο μου ξεχάσω.

Μήπως τα λόγια πιο εύκολα ξεφύγουν απ’τα χείλη.

Ότι είχα βρεί γραφτό μου ήταν να το χάσω.

Και οτι πολύτιμο στο δρόμο να πετάξω.

Προσπαθώ να ξεχάσω πρίν καν την ζήσω.

Του αποχωρισμού την ώρα.

Βιάζομαι όπως πάντα.

Βιάστηκα και πάλι.

 Και για άλλη μια φορά

Θα σκίψω το κεφάλι.

Φεγγάρι

Η Νύκτα σύμμαχος μου,

και το φεγγάρι οδηγός μου.

Ανείπωτες σκέψεις, αχαλίνωτες

ποδοπατούν την ψυχή μου.

Τα μάτια καθώς στρέφω εκεί ψηλά

στην άβυσσο του δέους,

η ψυχή μου πεταρίζει.

Για μιά στιγμή νόμιζα πως ήσουν εδώ.

Μα λάθος έκανα και πάλι.

Ήταν μόνο το φεγγάρι.

Ψευδαίσθηση

Άλλη μια νύχτα που δεν θέλω να τελειώσει.

Γιατί σαν έρθει το πρωί,

η μέρα πάλι εμένα θα σκοτώσει.

Το βράδι είσαι δίπλα μου.

Ψευδαίσθηση δική μου.

Μα το πρωί ο ήλιος σε διαλύει,

Σαν την ανοιξιάτικη ομίχλη.

Βαρέθηκα να ζώ χωρίς εσένα.

Τα λάθη μου τα πλήρωσα ακριβά.

Βαρέθηκα να αναπνέω την ζωή μονάχος.

Νόημα δεν βρίσκω τώρα πιά.

Παραμυθάκι μου γλυκό.

Μόνη δεν είσαι τώρα πια.

Ελεύθερη και ωραία.

Πέταξες τώρα μακριά.

Πολύ μακριά.

Μάταια

Σαν πέσει η νύχτα

βαρειά και ασφυκτική

σαν του θανάτου την αγγάλη

πέφτω και γώ σαν έκπτωτος υιός.

Και όταν σβύσει της χαράς το φώς

αφουγκράζομαι την αίσθηση του τέλους.

Και αναρωτιέμαι.

Αναρωτιέμαι που είσαι και τι κάνεις.

Και μέσα στο σκοταδι θυμάμαι

πως για σένα δεν υπάρχω.

Στο σκοτάδι με πέταξες.

Σαν θρύλο πεσμένο απο ψηλά.

Με τσάκισες.

Μάταια σε ψάχνω στο σκοτάδι.

Μάταια όλα τώρα πιά.

Eternal friend

For Valia.

Though leagues tear us apart I will be there.

Through joy and suffering I will be there.

Forever yours eternal friend.

And as my soul cries out for you, don’t hesitate.

Heed my call and feel my love.

It bosoms like a spring flower in Elysium.

It shines like the radiant sun of heaven.

I will come to you, through storm and thunder.

Through haze and hell.

I will be by your side.

Forever yours, forever mine.

Eternal Friend.



Κοίτα με

Η βροχή με χτυπάει αλύπητα.

Βασανισμένη ψυχή κρυμμένη απο το φώς της ημέρας.

Κοίτα με.

Δακρύζουν τα μάτια βυθισμένα στο σκότος.

Δακρύζουν για σένα.

Κοίτα με.

Αν σήμαινα ποτέ κάτι για σένα γύρνα εμπρός μου και κοίτα με.

Κλαίει ο ουρανός και βρέχει απόψε.

Μα εσύ δεν με κοιτάς.

Μόνο φεύγεις.

Φεύγεις μακριά μου.

Κοίτα με.

Aλησμόνητη Ιθάκη

Ιθάκη αλησμόνητη απ’το νού μου δεν σε βγάζω.

Βασιλεύεις στα όνειρα μου είτε κοιμάμαι είτε οχι.

Σε είχα μεσ’τα χέρια μου και σ’άφησα να φύγεις.

Και οι τύψεις τρώνε τώρα πια τα σωθικά μου.

Όπου και αν πάω μπροστά μου πάντα είσαι.

Μαζί μου κουβαλάω λίγη απο την γή σου.

Και σε σκέφτομαι τα βράδια.

Και όπως πέφτει το φεγγάρι πάνω στο ρουμπίνι της μοναξιάς μου,

λάμπει φεγγαροκόκκινο το στέμμα μου απο άχυρα.

Αχ αυτό το αχυρένιο στέμμα βαρύ είναι τώρα πιά,

στο μικρό μου το κεφάλι.

Βαρειές και οι τύχεις που το τυλίγουν, σαν φίδια εφιαλτικά.

Βαρεία και η θύμιση σου.

Ιθάκη μου αλησμόνητη.

Οδύνη.

Ντυμένη είσαι στα λευκά.

Το κύμα σε χτυπάει.

Η ανάσα σου βαριά.

Και η καρδιά σου σε πονάει.

Χαμένη είσαι πάλι στα σταυροδρόμια της ζωής.

Χαμένη είσαι πάλι.

Χωρίς να ξέρεις που θα βγείς.

Και αυτός απέναντι σου τώρα.

Ντυμένος μεσ’τα μαύρα.

Και όσο και αν το κύμα τον χτυπά,

Τα μάτια δεν κουνά.

Σε σένα τα ‘χει στρέψει.

Μήπως στερέψει ξαφνικά απο ζωή,

και δεν προλάβει να σου πει.

Πως οι μεγαλύτερες αλήθειες,

μας κρατάν μαζί ή απεγνωσμένα χώρια.

Θα είμαι εκεί

Θα είμαι εκεί,

όταν οι μνήμες σε στοιχειώνουν.

Θα είμαι εκεί

όταν οι φίλοι σε προδίδουν.

Θα είμαι εκεί

τις νύχτες τις μικρές και τις μεγάλες.

Θα είμαι εκεί

όταν η ζωή βγάλει φουρτούνα.

Και όταν θα πλέεις στης μοναξιάς το πλοίο,

θα κάθομαι στην πλώρη.

Καπετάνιος και οδηγός,

στης μοναξιάς εκείνο το γαλάζιο που πληγώνει.

Θα είμαι εκεί