Αλήθεια

Θέλω ενα πράγμα να σου πώ.
Να το'χεις πάντα στην καρδιά.
Και στην ψυχή πυξίδα.
Να λές πάντα την αλήθεια.
Αυτή σε ελευθερώνει τόσο όσο σε πληγώνει.
Και αν δάκρυα πέσουνε πολλά τότε να ξέρεις.
Πως οι μεγαλύτερες αλήθειες.
Είναι αυτές που ορίζουν τις ζωές μας.
Γιατί καλύτερα να ακούσω μια αλήθεια που δεν μ'αρέσει.
Παρά χιλιάδες ψέματα που την καρδιά γελούν.
Και αν τύχει στην ζωή σου και ανθρώπους συναντήσεις.
Που μιλάνε με αλήθειες.
Ετούτους τους ανθρώπους δώστους ψυχή και σώμα.
Και δεν θα σε πικράνουν όσο οι άλλοι.
Γιατί αυτοί μιλάνε πάντα την αλήθεια.
Αυτήν την περίεργη γλώσσα.
Που σε πληγώνει.
Που σε ελευθερώνει.

Μοίρες

Μην σκορπάς θάλασσες στο διάβα σου.
Τους ουρανούς μην σχίζεις.
Όσα χιλιόμετρα και αν κάνεις απ'τις μοίρες να ξεφύγεις.
Θα ανακαλύψεις πως επάνω τους μονάχα πας.
Κανένας δεν γλύτωσε απ΄τις άτιμες.
Μήτε οι Θεοί.
Εσύ γιατί να γλυτώσεις;
Μήτε το τρέξιμο, μήτε το παρακάλι στους Θεούς.
Μήτε το κλάμα, μήτε η αγωνία.
Και αφού λοιπόν να γλυτώσεις δεν μπορείς.
Ενα σου μένει να γευτείς.
Την ίδια την ζωή.
Νομίζεις πως κρατάει πολύ;
Άκου τους δείκτες που χτυπάνε.
Τα κύματα που σκάνε στους βράχους πέρα.
Και πάρε μια βαθειά ανάσα.
Δεν κρατάει παραπάνω.
Τόσο.
Τόσο λίγο.

Τρόπαιο

Κρέμασες κομμάτια της καρδιάς σου στον τοίχο απόψε.
Κάθε ένα κομμένο και σμιλεμένο με κόπο.
Αίμα, δάκρυα και πόνος όλα σε ένα.
Και εκείνη κρέμεται σαν τρόπαιο απο άγριο κυνήγι.
Μπράβο σου!
Την έσφαξες, την τσάκισες!
Και το κουφάρι της στολίζει τώρα το δωμάτιο.
Το μεγάλο κτήνος πέθανε επιτέλους!
Και το δωμάτιο σου χάνεται σαν μυστήριο βακχικό.
Μέσα στην κάπνα και την ηδονή που ξεχειλίζει ζοφερά.
Και 'συ ο μέγας κυνηγός βρυχάσαι ορμητικά.
Επόμενο θύμα σου η ψυχή σου.
Και 'συ ανελέητος τρέχεις μπροστά.
Ανόητε..
Όταν το κουφάρι σου θα στέκεται νεκρό ποιός θα το βλέπει;
Ποιός το θήραμα θα καμαρώνει τολμηρά;
Νομίζω ο φονιάς σου.
Νομίζω εκείνη.

Ερώτηση

Θέλω τούτο το αβυσσαλέο βράδι.
Απόψε που σκυλιάζουν οι μορφές.
Και άγρια γδέρνουν την ψυχή σου.
Να σε ρωτήσω.
Θα με άφηνες να σε πληγώσω;
Τα χέρια μου να απλώσω στη καρδιά σου.
Και δικιά μου να την κάνω.
Και να στάξω το συναίσθημα απο μέσα.
Θα με άφηνες να σε αγαπήσω;
Όπως εγώ γνωρίζω.
Με φιλιά που που στάζουν έρωτα και πάθος φονικό.
Με αγγίγματα που στην ψυχή μιλάνε.
Να σε ρωτήσω.
Πόσες ανάσες ζωή σου μένουν;
Να τις φιλήσω όλες μία-μία.
Και την τελευταία στην αγκαλιά μου να αφήσω να ξεφύγει.
Να σε ρωτήσω...

Βορράς

Έζησα και 'γω κάποια φορά στην ομίχλη του Βορρά.
Στα όνειρα μια θέση δεν κατείχα.
Πρώτη θέση εφιάλτης.
Αγάπησα και 'γω κάποια φορά.
Αγγέλου πρόσωπο κατάκτησα σαν μέγας βασιλιάς.
Και όταν μου χτύπησε ο διάβολος την πόρτα, πρόθυμα την άνοιξα.
Με άδεια χέρια όμως δεν ήρθε.
Ματαιοδοξία έφερε να πιώ μαζί και ένα καντήλι.
Την ήπια όλη κάποια φορά.
Την ματαιοδοξία του διαβόλου.
Και τώρα μονάχα το καντήλι έμεινε, σβυστό.
Πέθανα και 'γω κάποια φορά.
Εκεί στο βάθος του Βορρά.
Πρώτη θέση εφιάλτης.
Αγκαλία με το καντήλι.

Άνοιξη

Έχασες το κουράγιο σου παιδί του ολέθρου.
Παράτησες ιδέες που βιάζαν τις ψυχές.
Και ξεγύμνωναν σώματα οπουδήποτε πατούσες.
Σαν είδες την άνοιξη νικήθηκες.
Και με μια κραυγή αγωνίας κατάλαβες τον κόσμο.
Ότι και να κάνεις, ότι και να πείς παιδί της συμφοράς.
Η Άνοιξη θα 'ρχεται πάντα στις καρδιές που δοκίμασες να διαλύσεις.
Και όσο μια σταγόνα αίμα υπάρχει ακόμα.
Θα υπάρχει και ελπίδα.
Φύγε τώρα, πάνε πέρα.
Στην κόλαση σου γύρνα παιδί της συμφοράς.
Γιατί ήρθε η άνοιξη και ανθίσαν τα λουλούδια.
Και χώρο δεν έχει για σένα πια εδώ.
Δίπλα στις παπαρούνες, στις ακακίες και τα τριαντάφυλλα.
Φύτρωσε η ελπίδα.
Αμήν θεέ μου.
Φύτρωσε η ελπίδα.
Φύγε τώρα.

Ποιητής

Σε αυτούς που οφείλω το γεγονός οτι γράφω. Χρήστος, Νίκος, Βάλια, Δημήτρης, Λεωνίδας.
Για άλλο λόγο ξεκίνησα και για άλλο λόγο συνέχιζω. Ευχαριστώ...

Γράφω σαν δαίμονας κυνηγημένος.
Θαρρώ το τέλος μου πως θα'ρθει.
Και το χαρτί συντροφιά μοναδική.
Σκέψεις και εικόνες σκλαβώνω σε στίχους και τελείες.
Την αλήθεια μου σταυρώνω σε μελάνι.
Είμαι ο παρατηρητής.
Της κόλασης ο βιβλιοθηκάριος.
Είμαι ο άνθρωπος δίπλα σου.
Αυτός που γράφει για αυτά που τόλμησες να νιώσεις.
Δίνω στον κόσμο όλο και για μένα δεν κρατώ καθόλου.
Ποιητή με βάφτισαν.
Καταραμένο με φωνάζω.
Των Θεών το μοιρολόι να ακούω.
Απο τις αμαρτίες των ανθρώπων.
Να κλάψω δεν τολμώ.
Να ουρλιάξω δεν μπορώ.
Τις αμαρτίες μόνο γράφω.
Τις δικές μου.
Τις δικές σου.
Των Θεών.
Ποιητής.

Σκοτεινές αγάπες

Στις σκοτεινές αγάπες μην χαθείς.
Φύλαξε την ψυχή σου.
Πολύτιμη καθώς είναι.
Μην υπακούσεις σε συναισθήματα παλιά.
Περάσανε και φύγανε.
Σαν τις μπόρες του καλοκαιριού.
Έτσι απλά.
Και αν τύχει και βρεθείς σε ύπουλα σοκάκια.
Και σκυρτήσει η καρδιά σου απο δίψα για αγάπη.
Μην ενδώσεις.
Τα μάτια κλείσε δυνατά.
Ώσπου να κλάψεις αίμα.
Το λάθος μην κοιτάξεις πια κατάματα.
Και πέσεις στην οργή του.
Τα λάθη πληρώνονται ακριβά.
Και οι σκοτεινές αγάπες το ίδιο.
Τα λάθη πληρώνονται ακριβά.
Δεν βαρέθηκες φτωχός να παραμένεις;

Γαλάζιο

Για την Ελένη...

Στις αναμνήσεις του νερού γεννήθηκες.
Νηρηίδα λατρεμένη.
Παιδί αθάνατο.
Απαράμιλλη ομορφιά.
Γεννήθηκες στο γαλάζιο.
Εκεί που πάω κάθε βράδι να δειπνήσω.
Εκεί που τις αναμνήσεις μου πετώ.
Μαζί τους και τα δάκρυα.
Γεννήθηκες εκεί που καθρεφτίζεται ο ουρανός.
Και προσκυνάει ο άνθρωπος την αιώνια ομορφιά.
Αχ αυτό το γαλάζιο..
Τα μάτια μου γεμίζει με το άπειρο που απλώνει.
Και την καρδιά αλαφρώνει απο θλίψη και απο πίκρα.
Έλα απόψε.
Και φέρε λίγο απο σένα και απ' το γαλάζιο που υπάρχεις.
Και σαν τα χείλη απαλά ενώσουν τις μορφές μας.
Την καρδιά μου σου χαρίζω.
Τη ψυχη μου σου προσφέρω.
Πάρτα μαζί σου στο γαλάζιο του νερού.
Στο γαλάζιο που γεννήθηκες.
Τώρα και για πάντα.
Στο γαλάζιο του νερού.

Σπονδή

Βγάλε απόψε δύο ποτήρια.
Κρασί απ'την καρδιά μου μέσα στάξε.
Μα πρώτα την σπονδή.
Στους θεούς το δίκαιο μερτικό τους δώσε.
Και ύστερα έλα και κάθισε κοντά μου.
Αλήθειες έχουμε να πούμε.
Και όταν τελειώσουμε και όλα ειπωθούνε.
Και οι καρδιές μας στο σκοτάδι μέσα ειδωθούνε.
Τότε θα ακούσεις το γέλιο των θεών.
Στην αλήθεια όλοι προσκυνάνε.
Θεοί και άνθρωποι.
Μα πρώτα την σπονδή.
Ποτέ να μην ξεχνάς.
Στους Θεούς το δίκαιο μερτικό να δίνεις πάντα.
Ποτέ να μην ξεχνάς...