Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2012

Ξανά και ξανά

Για Σένα

Τα μάτια σου μάτωναν αστροφεγγιά το βράδι που σε γνώρισα.
Πυρήνας ασημόλευκος με δάκρυα πλασμένος.
Φώτισες την ύπαρξη με μια άρρηκτη ματιά σου.
Αγέρωχη όπως γύρναγες στον κόσμο τον πολύ.
Την Πενθεσίλεια μου θύμισες.
Την άγρια αμαζόνα.
Και η αφή σου ποίημα θεικό, του ξορκισμού το χάδι.
Πριν σε γνωρίσω σε ονομάτισα.
Προστάτιδα της καρδιάς μου.
Φονιά της ψυχής μου.
Μου την έκλεψες με μια μόνο ματιά σου.
Και με έναν ψίθυρο μου είπες.
Σ'αγαπώ.
Έτσι όπως ξερίζωνες τα σωθικά μου.
Και το μυαλό μου σκόρπαγες στου κόσμου τους ανέμους.
Και τι δεν θα έδινα.
Να νιώσω τον όλεθρο ξανά.
Το χάδι σου το τρομερό.
Και εκείνο τον ψίθυρο.
Λίγο πριν συθέμελα με κομματιάσεις.
Λίγο πριν με αποτελειώσεις.
Ξανά και ξανά.

2 σχόλια:

  1. Υπέροχο...
    όλα τα όμορφα επαναλαμβάνονται μέσα μας ακόμα και όταν μας κομματιάζουν πια.

    καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.